Միջազգային հանրությունը Թուրքիայի վրա ազդելու մեծ լծակներ չունի

Pressmedia.am կայքի զրուցակիցը թուրքագետ Անուշ Հովհաննիսյանն է։

—Տիկին Հովհաննիսյան, Թուրքիան արդեն բացահայտ մասնակցում է Արցախի դեմ մղվող պատերազմին, անգամ թուրքական F-16 կործանիչը հայկական զինուժի «Սու-25» է խոցում: Ինչպե՞ս եք գնահատում ստեղծված իրավիճակը և արդյոք սա չի նշանակում, որ Թուրքիան մտնում է ռուսական ազդեցության գոտու տարածք:

— Այո, դա նշանակում է, որ Թուրքիան ոչ միայն ինֆորմացիոն առումով, այլ նաև հոգեբանական, դիվանագիտական, քաղաքական օժանդակությամբ արդեն փաստերով ապացուցված է, որ  իրականացնում է ռազմական գործողություններ։ Չնայած, որ  այդ փաստը իրենք հերքում են։ Եվ դա նշանակում է, որ Թուրքիան կոնֆլիկտի կողմ է։

— Այսօր վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, որ մեզ հաջողվել է դիվանագիտական հաղթանակ տանել, քանի, որ միջազգային հանրությունը հստակ արձանագրել է, որ ադրբեջանաթուրքական տանդեմը Արցախի ու Հայաստանի դեմ կռվում է վարձկան-ահաբեկիչների օգնությամբ։ Արդյո՞ք այս հայտարարությունից հետո պետք է սպասել  Ադրբեջանի և Թուրքիայի դեմ միջազգային կազմակերպությունների կողմից որևէ պատժիչ գործողությունների։

— Անկեղծ ասած, ես այդքան էլ լավատեսական չեմ տրամադրված  միջազգային հանրության արձագանքներից։ Մենք տեսանք, որ միջազգային հանրությունը առաջին օրերին շատ սպասողական վիճակում էր, և հիմա, երբ Ադրբեջանը Թուրքիայի հետ միասին կարծես թե իրենց ծրագրերին չհասան, և  արդեն ակնհայտ է դառնում Թուրքիայի մասնակցությունը, սկսելու են  արձագանքել։ Առաջինը կարող ենք նշել, օրինակ` Մակրոնի արձագանքը և այլն։ Բայց ինչ վերաբերում է միջազգային հանրությանը, բնականաբար լավ է, որ արձագանքում են, չնայած, ինձ թվում է, պատերազմի հենց առաջին օրերին էլ ակնհայտ էր, թե ով է ագրեսորը, և ով-ինչ գործողություններ է անում։ Բայց, անկեղծ ասած ես մեծ ակնկալիքներ չունեմ միջազգային հանրությունից։ Այդպիսի մեծ լծակներ` Թուրքիայի վրա ազդելու, միջազգային հանրությունը  չունի։ Իսկ այն երկրները, որոնք ունեն այդ լծակները,  չեն օգտագործում, որովհետև  յուրաքանչյուր պետություն իր շահը ունի։ Օրինակ, Գերմանիան գազից է  կախված և որևէ տնտեսական պատժամիջոց չի կարող կիրառել։ ԱՄՆ-ն, գուցե, ինչ որ պատժամիջոց կիրառի, բայց միևնույն ժամանակ ՆԱՏՕ-ի անդամ երկիր է,  իրենց ռազմավարական գործընկերն է։  Ուզում եմ ասել, որ միջազգային հանրության գործիքները այդքան շատ չեն և եթե շատ լինեին վաղուց կազդեին Թուրքիայի վրա, քանի որ Էրդողանի քաղաքականությունն արդեն բոլորին զրոյացրել է։

Աննա Ամիրյան

Pressmedia.am