1915թ-ի և 2020-ի ընդհանրությունները
Ուշադրության կենտրոնում
Քաղաքագետները, հայագետները սկսել են աղերսներ գծել Արցախի` սեպտեմբերի 27-ին սանձազերծված պատերազմի և 1915թ-ի` հայոց ցեղասպանության միջև: Հիմնական գիծը Թուրքիայի վերջնական նպատակում են տեսնում՝ հասնել հայերի բնաջնջման և տարծաշրջանում հիմնել Թուրքիա պետություն: Էրդողանը այս նպատակին հասնելու համար անսպառ ջանքեր է գործադրել՝ նախ Ալիևին համոզել է, որ Արցախյան հարցում խաղաղ կարգավորման տարբերակ առկա չէ: Նրան ստիպեց պարզապես թողնել բանակցային սեղանը: Հետո էլ ոգեշնչեց, որ նոր ռազմական տեխնիկական միջոցները ավելի մարտունակ կդարձնեն Ադրբեջանի բանակը: Ալիևն էլ վստահեց և այդ տեխնիկական միջոցները ձեռք բերելու համար վատնեց իր երկրի բյուջեի մեծ մասը: Ինչը, կարծես, հասարակությունը դեռ չի ներել նրան, որը հավանաբար կարտահայտվի գալիք նախագահական ընտրություններում: Թեև Ալիևը հավատում էր իր բանակի ուժերին, սակայն Էրդողանը գիտեր, որ այդ թեզին հավատում է միայն իր կրտսեր բարեկամը և նախապես պայմանավորվածություն էր ձեռք բերել տարբեր երկրների զինյալ ահաբեկիչների հետ, ովքեր կռվում են ի օգուտ Ադրբեջանի: Հետագայում էլ պարզվեց, որ Թուքիայի զորքում էլ դիերի պակաս չի զգացվում: Հասկանալով, որ նոր տեխնիկական միջոցներն էլ բավարար չեն, կազմակերպվեց համատեղ զորավարժություն և Ադրբեջանում մնացին մի շարք տեխնիկական միջոցներ, օրինակ F16 ուղղաթիռներ և այլն: Միակ աղերսը, որ ակնհայտ է ցեղասպանության և այս պատերազմի միջև դա հստակ ծրագրված քայլերն են: Ինչ խոսք ցեղասպանության սցենարը ավելի լավ էր մշակած, սա ձախողվեց ամբողջությամբ, բայց միևնույն է ցեղասպանությունից հետո հայը ունի պետականություն, հայրենիք և մի սերունդ, որին հաղթել այևս հնարավոր չէ: Այսօր էլ աշխարհը լուռ է այնքան, որքան 1915 թ-ին: Ծրագրավորված և իրականացված ցեղասպանությունը դեռևս դատաստանի է սպասում, կան երկրներ, որոնք այն դեռ պաշտոնապես չեն ճանաչել, հիմա էլ Մինսկի խմբի համանախագահող պետություններից են: Հայը միայնակ էր շուրջ մեկ դար առաջ և հիմա էլ այդպես է, բայց միևնույն է #Հաղթում ենք Թուրք-ադրբեջանա- ահաբեկչական խմբավորմանը և մտածում, թե որտեղ ենք թաղելու այդքանին:
Աննա Ավետիսյան
1
2
3
4
5
1
2
3
4
5
2
3
