Սահմանադրական փոփոխությունները՝ «քաղաքական բանդա»

Աշոտ Ծորմությանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

 

Ինչքան էլ հիմնավորված ամբիցաներդ զսպես, միևնույնն է այս փուլում տեղի կտան դրանք: Այս “Այո”-“Ոչ”-ի պայքարում պարզապես չես կարող անուշադիր անցնել դրա կողքով, քանի որ նախ, որ հանրային կառավարման մասնագետ եմ, և գոնե ինձ հետաքրքրում է թե պետության կառավարման ինչ մոդել, ձևեր են խաղարկվում այսօր, դա լինի աշխարհում, թե Հայաստանում, մյուս կողմից էլ, իհարկե, Սահմանադրությունը դա բոլորինս է, և ոչ միայն Այո կամ Ոչ ասողներինը կամ ոչինչ չասողներինը: Մի բան եմ ասելու, որը մենք բոլորս էլ, չնայած մեր երիտասարդ տարիքի, գիտենք դա: Պարզ ճշմարտությունը հետևայլն է. Ընկերնե՛ր Ժողովուրդը հոգնել է էս ամեն ինչից, քաղաքական առ ու ծախից, դիմություն ընդդիմություն խաղարկումներից:

 

Մեր խնդիրը քաղաքացիական հասարակությունն է, որին ամեն ուր ջարդում, փշրում են քաղաքական ուժերը ու հատկապես դրանց դերակատարները՝ իրենց անհասկանալի կեցվածքով: Հիմա կասեք ինչ կապ ունեն քաղաքական ուժերը քաղաքացիկան հասարակության հետ: Շատ մեծ: Մեր մոտ շատ ցածր մակարդակի վրա է գտնվում կուսակցական էթիկայի կանոները, ընդհակառակը որոշ դեպքերում իսպառ բացակայում են: Օրինակի համար ասեմ, որ արտասահմանում, մասնավորապես ասենք Գերմանիայում կուսակցությունները կրթում են երիտասարդներին, նրանց նպատակը ոչ թե փչացնելն է, այլ ընդհակառակը, պետական կառավարման կադրեր թողարկելը, որակյալ կադրեր պատրաստելը: Հիմա էս Սահմանադրական փոփոխությունները չգիտես ինչու էլի վերածվեց քաղաքական բանդայի:

 

Նորից գյուղերում, բակերում, քաղաքներում, թաղերում շատերը չեն էլ հասկանում իրականում ինչ է կատարվում(չնայած վաղը արդեն կհականան՝ տեղում): Մի բան լավ հասկանում են, որ ասում են էլի ընտրություններ է, էլի էսի գնաց միացավ նրան, էնի բաժանվեց, իսկ էն մեկն էլ սկի չգիտեն ինչ եղավ, ժողովրդի խոսքով ասած “աջին քաշեց”: Մեր երկրում բացառապես ինստիտուցիոնալ ընդդիմություն գոյություն չունի, այ սրանումն է ամբողջ խնդիրը: Փոխանակ պառակտվեք, սրա նրա հետեվից վազեք, տո աջ ու ձախ մեր մեծերի ավանդույթը չխաղտելով կուսակցություն բացեք, գնացեք բոլորդ միացեք ու սկսեք պայքարել իշխնությունների դեմ: Մի գուցե այդ դեպքում իշխանությունները տեսնեն, որ կա որակյալ համախմբված ուժ, ամենակարևորը՝ կադրեր, և իշխանությունը վստահի ձեզ և ինքը գնա ասենք “անորոշ ժամանակով” արձակուրդի, ինչպես արեց երկրորդ Նախագահը: 

 

Իսկ ինչ վերաբերվում է իշխանության վարած քաղաքականությանը Սահմանադրական փոփոխությունների շուրջ, կցանկանայի ասել, որ հարգելիներս եկեք դուքել նենց բաներ արեք, որ գոնե ինչ անում եք, էտ արած տեղում էլ մնա, դուրս չգա հասարակական լայն կուլիսներ: Համ ամենուր շեշտվում, նշվում է, որ հարգելի քաղաքացի դու գիտես, տես եթե քեզ ձեռա տալիս գնա ասա Այո, եթե չէ՝ Ոչ, նենց չի, որ մենք թողելու ենք գնանք: Բայց ամենուր խոսում են փող բաժանելու, չգիտեմ անձնագրեր հավաքելու ու նման մի շարք լծակների գործադրման մասին կամ ասենք ինչ է նշանակում սովորական չնչին աշխատավարձով աշխատող մանկավարժից, մանկապարտեզի դաստիարակից, դեղատան աշխատողից կամ անգամ հավաքարարից հարևանների անձնագրեր պահանջել, եթե ոչ, այլապես պատասխանը՝ հեռացումն է:

 

Ամեն դեպքում փորձում ենք չհավատալ լուրերին, դրանք համարելով ԱՅՈ –ՈՉ-ի կողմից շահարկվող ասեկոսեների հերթական ցանկ: 
Նորից վերադառնալով կառավարման ընտրված մոդելին, պետք է նշեմ, որ, լինելով գոնե ոլորտից մի փոքր տեղեկացված, աշխարհում չկա մի հատ կառավարման մոդել, որ ասենք այ տեսեք սա ամենալավն է: Այստեղ խնդիրը այլ է՝ արդյո՞ք ընտրված կառավարման ձևը համապատասխանում է էլեկտորատի զարգացվածության մակարդակին, կամ ավելի ճիշտ նրա զարգացման վեկտորին, այսինքն՝ որքանով է բնակչությունը պատրաստ ընդունելու այդ մոդելը, ինչքանով է ազդում գյուղացու և քաղաքում ապրող բնակչի վրա: 
Այլապես եկեք ճիշտ հասկանանք նրանց, նրանց համար խոշոր հաշվով ինչ տարբերություն երկիրը կառավարվում է Բաղրամյան 26-ից, թե ասենք նույն Հրապարակի Ժամացույցի տակից: 

 

Միգուցե սա իսկապե՞ս փոխում է ժողովրդի կենսակերպը կամ մի՞գուցե հենց սա է զարգացման առաջիկա տարիների լավագույն տեսլականը կամ ինչպես ասում է Ոչ-ը՝ դժոխք է սա: 

 

Ինչևէ, ավարտելով, կցանկանայի նշել, որ ամեն դեպքում ժողովուրդը դեկտեմբերի 7-ին արթնանա առանց որևէ դիվադադար լինելու, խաղաղ և հանգիստ, բնականոն հունով, իր առօրյա հոգսերով, պատրաստվի նոր տարվա ավանդական եռուզեռին: