Հաղթանակի օրը Հայաստանում դարձավ պարտության օր

Kommersant.ru-ն գրում է, որ երկրորդ ղարաբաղյան պատերազմում կրած պարտությունից հետո, առաջին անգամ Հայաստանում չգիտեին, թե ինչպես նշեն մայիսի 9-ը: Անկախ Հայաստանում և չճանաչված Լեռնային Ղարաբաղում այդ օրը կապված էր ոչ միայն Հայրենական մեծ պատերազմի, այլ նաև 1992 թվականի մայիսի 9-ին առաջին ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ Շուշին գրավելու հետ: Բայց 2020 թվականի նոյեմբերից Շուշին կրկին հայտնվել է ադրբեջանական ուժերի վերահսկողության տակ, և տոնելու գոնե մեկ պատճառը կորել է:

Այս տարի հայ հասարակության համար այդ երկիմաստ օրն ավարտվեց ընդդիմության լայնամասշտաբ հանրահավաքով, որը վարում էր երկրի երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը: Գործողության մասշտաբը ապացուցեց, որ, չնայած բարձր հակավարկանիշին, այդ քաղաքական գործիչը դեռ հնարավորություն ունի կրկին դառնալ պետության ղեկավար: Մայիսի 9-ի ընթացիկ տոնակատարության ընթացքում Հայաստանի իշխանությունները ստիպված եղան խախտել այն ավանդույթը, որը ձևավորվել էր անկախության տարիների ընթացքում:

Սովորաբար, բարձրաստիճան պաշտոնյաներից ոմանք այս օրը մեկնում էին Լեռնային Ղարաբաղ` նշելու Շուշիի ազատագրուման օրը, իսկ մյուսները Երևանում էին մասնակցում տոնական միջոցառումներին: Բայց այս անգամ ոչ ոք չգնաց Ղարաբաղ: Նման քայլը ոչ միայն խիստ կգրգռեր Բաքվին, այլ նաև կարող էր ավարտվել տեղի բնակիչների հետ ընդհարմամբ: Նիկոլ Փաշինյանի Սյունիքի մարզ կատարած վերջին այցերի փորձը վկայում է, որ շատ հնարավոր է, որ նրան սիրալիր չդիմավորեն: Ուստի Ստեփանակերտ ուղևորության փոխարեն Հայաստանի վարչապետի պաշտոնակատար Նիկոլ Փաշինյանը երկու միջոցառման էր մասնակցել Երևանում:

Ըստ քաղաքագետ Արմեն Բաղդասարյանի` Նիկոլ Փաշինյանի և Ռոբերտ Քոչարյանի կողմնակիցների վերջին հավաքները ցույց են տալիս, որ առաջիկա ընտրություններում շատ մեղադրանքներ կլինեն պատերազմում պարտվելու համար, և շատ ավելի քիչ ուշադրություն ապագայի վերաբերյալ քննարկումներին: «Ներքին քաղաքական հակամարտության կողմերը նույնիսկ դրա համար մայիսի 9-ը օգտագործեցին, - ասել է նա «Կոմերսանտ»-ին, - ժամանակին բոլորն էին ցանկանում դառնալ Հաղթանակի մի մասը, և այժմ միմյանց մեղադրում են պարտության մեջ»:


Ռուբեն Բաղդասարյան 
Pressmedia.am