Հենց այս հանգամանքով է պայմանավորված, որ ադրբեջանի նախագահ Ալիևն ուղղակի ցնցումների մեջ է ընկնում, երբ խոսքը գնում է «Զանգեզուրի միջանցքի» մասին. Աբովյան

Ադրբեջանը,Թուրքիան,Ղրղզստանը,Ղազախստանը ,Ուզբեկստանը, և մասնակի Թուրքմենստանը և Պակիստանը շարունակաբար ավելացնում են համատեղ ինտեգրացիոն գործընթացները պան֊թուրանական նախագծի շրջանակներում ։

Խոսքը գնում է ոչ միայն ռազմական բաղադրիչի մասին, այլ նաև խորը տնտեսական ինտեգրման։

Իսկ օրինակ թուրք֊ադրբեջանական «երկու պետություն֊մեկ ազգ» կոնցեպտը անխուսափելի վերածվում է «մեկ պետություն-երկու թուրքական ազգային միավորում» կոնցեպտին։

Հայաստանյան իշխանամետ շրջանակները, և հենց իշխանության ներկայացուցիչները իրենց ճղում են մեջտեղից, փորձելով հերքել կամ նվազեցնել պան֊թուրանական նախագծի առկայությունը և իրագործումը, սակայն տարածաշրջանային զարգացումները ակնհայտ ցույց են տալիս, որ Թուրքիան հետևողականորեն իրականցնում է այդ նախագիծը, բայց մինչև չկա ցամաքային միավորում Ադրբեջանի հետ՝ Թուրքական մեծ կայսրության վերականգնումը անհնար է ։

Միակ ճանապարհը թուրքերի համար, դա Հայաստանի հարավի անեկսիան է (Սյունիք) և թուրք֊ադրբեջանական վերջնական նպատակը հենց դա է։

Մարդ պիտի լինի կա՛մ տգետ, կա՛մ հիմար, կա՛մ դավաճան, որ այս պարզ նախագիծը հրաժարվի տեսնել։