Դասեր քաղել ե՞նք...
Ռուբեն Հակոբյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
Իր անկանխատեսելիությամբ ու մարտահրավերներով նախորդ տարին դեռ նորին երկար կպարտադրի՝ խարխափել ու բզկտվել իր որոգայթում: Աշխարհակարգ է փոխվում:
Գերտերությունների կողմից պարտադրված ,,քաղաքակրթական,, օրակարգին Արեւելքը հակադրեց կրոնական ֆանատիզմի վայրի բնազդը: Ներ եւ միջկրոնական պատերազմների արհավիրքը, իրապես, քաղաքակրթությանը կործանարար ձեռնոց է նետել: Անշուշտ, մեծերն ու ուժեղները կուտակել են դիմադրողականության անհրաժեշտ պաշար եւ ունեն տարբեր իրավիճակներից դուրս գալու սցենարներ: Փոքրերի համար էլ են արարներ նախատեսված՝ չհրապարակված օրակարգերում որոշների համար նաեւ մատաղացու գառի կարգավիճակ: Վտանգը մեծ է խաչմերուկային փոքրերի, առավել եւս՝ քաղաքակրթական խաչմերուկներում հանգրվանածների համար:
Առաջին աշխարհամարտը մեր օրինակով դա ապացուցել է: Ժողովրդական իմաստությունը նման դեպքերը բանաձեւել է՝ քաոսի, առուփախի ժամանակ շունը տիրոջ չի ճանաչում: Առավել եւս՝ տերն էլ շան: Հետագայում փոքրերի պատմական արդարության պահանջն ուժեղների ձեռքին դառնում է խաղաքարտ, մորթվածների համար՝ հոտընկայս հարգանքի տուրքի հանդես: Մենք պարտադրված ենք այս իրավիճակում առավելագույնս մեկտեղել մեր ունեցած բոլոր ռեսուրսները, որոնք քիչ չեն, եւ, ինչու ոչ, պատմությանը նաեւ այլ օրինակ հրամցնել՝ ունեցածի հակառակը:
Ա.Ի. Սոլժենիցինը, ով բավականին քաջատեղյակ էր մեր պատմությանն ու անթաքույց հարգանք ուներ մեր ազգի նկատմամբ, մի զրույցի ժամանակ հետաքրքիր համեմատություն անցկացրեց մեր պատմության ու շագրենու կաշվի միջեւ: Իր համար անհասկանալի էր կամ, ավելի ստույգ, չեր ուզում հասկանալ եւ ինձանից էր փորձում բացատրություն ստանալ՝ ինչպես եւ ինչով բացատրել, որ 1-ին դարում, ունենալով 310 հազար քառ.կմ. տարածք, լինելով տարածաշրջանում խաղի հիմնական կանոններ թելադրողներից մեկը, շագրենու կաշվի նման փոքրանալ եւ վերածվել մի ափաչափ երկիրի՝ բազմաթիվ չլուծված խնդիրներով ու անորոշություններով: Ես չփորձեցի պատմականորեն ,,արդարացնել,, ակնհայտը, չնայած, կարծում եմ, երկուսս էլ ունեինք դրա պատասխան…
Պատմությունը նաեւ կրկնվող իրավիճակների շարան է՝ երբեմն դաժան եւ վերջնագրային:
Շահում են նրանք, ովքեր կարողանում են ժամանակի եւ տարածության մեջ իրենց սխալները սրբագրել:
Մենք պարտավոր ենք, եթե ոչ ուրիշների, ապա գոնե մեր սխալներից դասեր քաղել:
1
2
3
4
5
1
3
4
5
1
2
3
5
