Եղիցի հայ, և եղեւ հայ
BlogԱղասի Միքայելյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Գերմանիան մեղմ ասած մոխիրների կույտ էր: Բայց Գերմանիան դուրս եկավ էդ վիճակից: Քաղաքագետներն ու տնտեսագետները կպնդեն, որ Մարշալի պլանը ոտքի հանեց Գերմանիան, բայց ոչ մի բան Գերմանիային չէր փրկի, եթե չլիներ մրոտ երեսով, կիսասոված ու վիրավոր հասարակ գերմանացու հարգանքը իր երկրի հանդեպ: Ինչքան, որ էդ ժամանակ էր գերմանացին զզվում Հիտլերից ու Գյորինգից, մենք երբեք էդքան չենք կարող զզվել ոչ մեկից: Բայց մարդիկ հասկացան, որ երկիրն ու հայրենիքը կապ չունեն էն փաստի հետ, թե ով է նստած Բրանդենբուրգի 26 ում: Մարդիկ սկսեցին աշխատել, ու լավ անել իրենց գործը:
Հիմա էս ամեն ինչը նրա համար չեմ ասում, որ ընդդիմադիր դառնանք, իշխանության դեմ կռիվ տանք, քաղաքական հալածյալ դառնանք ու վիզա ստանանք թռնենք Գերմինիա:
Ասում եմ կարող ա, որ մեր գործը լավ անենք ավելի լավ լինի??? Ասում եմ կարող ա տաքսու շոֆերը բոլոր եղանակներին նույն գնով քշի??? Ասում եմ կարող ա մեր պադեզդի դիմացի ձյունը մենք մաքրենք?? Ասում եմ կարող ա ժամանակին արթնանանք ու ոչ մեկին չխնդրենք մեր տեղը տաբել ստորագրի??? Ասում եմ կարող ա ֆսյո տկի հայհոյելու վրա ծախսած ժամանակը նոր բան սովորելու վրա ծախսենք????
Ասում եմ էլի, պարզ ա որ քխ բաներ եմ ասում: Բոլորս դեպի Օպերա, էնտեղ կարող ա նկատեն գերմանացիք ու վիզա տան:
Հ.Գ. այժմյան գերմանացին հեչ կապ չունի էն գերմանացու հետ: