Արցախյան պատերազմից հետո ամբողջ մարմնից 70 տոկոսն է մնացել

Աղասի Միքայելյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Էսօր ուզում եմ խոսել մի մարդու մասին, որն ապրում է մեր կողքին: Անունը չեմ տա, որ հարցախեղդ չանեն:

Մի հրաշալի բարեկամ-ավագ ընկեր ունեմ: Արցախյան պատերազմից հետո ամբողջ մարմնից 70 տոկոսն է մնացել, առողջության չգիտեմ թե քանի տոկոսը, բայց ոգեղենությունը մի 100 անգամ ավելացել է, կամ հենց այդպիսին է եղել նախքան պատերազմը:

Երկու ոտքերի փոխարեն մետաղներ են:

Մի անգամ ասեցի 
_Արի օգնեմ տեղիցդ բարձրանաս:

Քմծիծաղ տվեց
_Ապեր ձեռ ես առնու՞մ: Ամենակարգին ոտքերն իմն են, կյանքում չեն մրսում:

Մի դեպք պատմեց:
_Էս վերջերս գնացի հոսպիտալ, վիրավոր զինվորներից մեկին այցի: Կրակել էին ձեռքին թե ոտքին, չեմ հիշում: Պառկած էր: Հացը մայրն էր տալիս: Զուգարան չէր գնում, մայրն էր օգնում: Մի խոսքով մոտ մի ամիս էդ վիճակով պառկած էր: Մորը խնդրեցի դուրս գա սենյակից: Սկսեցի շորերս հանել, մարմինս տեսավ (եթե իհարկե սա կարելի է մարմին համարել, լրիվ բեկորային սպիեր են, գումարած ոտքերս էլ չեն մրսում) վախեցավ: Ասեցի, ՙՙ<<Այ լակոտ, բա դու չես ամաչում, էդ քեզ էդ ինչ ա եղել, որ մայրդ պիտի գառշոկդ բերի: Հլը մի հատ արագ վեր կաց, գնա բաղնիք, վրայիցդ շան հոտ ա գալիս>>: 

Հենակներս տվեցի, մի պահ կարկամեց, ամաչում էր վերցնել, վերջը ինքը իր ոտքով վեր կացավ գնաց բաղնիք: Մայրը եկավ ներս հիմա չգիտի ուրախանա թե լաց լինի: 
.........
Ինչու որոշեցի պատմել էս մարդու մասին: Անկեղծ չգիտեմ , թե ի՞նչ սոցիալական վիճակում է ապրում, որովհետև կյանքում իրեն թույլ չի տվել տրտրնջալ: Կենսուրախ, ոգով լիքը, մտքով հարուստ, կյանքը ապրած:
Էսօր ասեցի, քո մասին ուզում եմ երկու տող բան գրել, ասեց ՙ << Ինչ իրականություն ա խուսափել չեմ կարող>>: Դեռ ինչքան բաներ չգիտեմ ու չգիտենք նրա մասին: Գիտեմ, որ նա ապրում է մեր կողքին, համեստ, չաղաղակող, չպահանջող այս մարդը:

Հ.Գ. Մեսչյանը մի երգ ունի, որտեղ ասում է ՙ
Նայեք իրար, նայեք ձեր մեջ, ի՞նչ կա հզոր հաղթող հավերժ:
Գուցե Մեսչյանը լրիվ այլ բան ի նկատի ուներ, բայց մեր մեջ նայելով, ես տեսնում եմ իսկապես հաղթող այս տեսակը, մեր տեսակը: