Ադրբեջանը դեռ շա՜տ հեռու է հեղափոխական վիճակից

Եթե Իլհամը տեսնի, որ բանը բանից անցնում է ու էլ ամրության ներքին ռեսուրս չի մնացել, ֆոնդերը սպառվել են, նավթի գինը պլինտուսից ցածր է, ժողովուրդն էլ գնալով ավելի շատ է ընդվզում և կա իրական վտանգ, որ իրավիճակը վերահսկողության տակից դուրս կարող է գա, նա պարզապես վա բանկ կգնա ու բանակին կհրամայի ակտիվ մարտական գործողություններ սկսել շփման գծի ողջ երկայնքով։ Դիտավորյալ չեմ ասում «պատերազմ կսկսի», որովհետև չի կարելի սկսել մի բան, որը չի էլ ավարտվել, պարզապես պատերազմը դիրքային դանդաղ պատերազմից կվերածվի լայնամասշտաբ ռազմական գործողություններով պրոցեսսի։

Իհարկե Ալիևը շատ լավ է հասկանում, որ դա իսկական ավանտյուրա կլինի, բայց կրկնում եմ, եթե բանը հասնի իշխանությունը կորցնելու իրական ռիսկին, նա անպայման կգնա այդ քայլին՝ ականկալելով, որ լավագույն դեպքում ներքին դժգոհությունը կարելի կլինի ուղղել մեր դեմ ու սահմանափակ հաջողությունների հասնելով ռազմաճակատում մինչև գերտերությունների ճնշման ներքո, ռազմական գործողությունները կդադարեն, նա կկարողանա ևս մի որոշ ժամանակ Արցախի հարցի շորշոփի տակ ղեկավարել։ Դե իսկ վատագույն դեպքում, եթե պատերազմը կրկին տանուլ տան, ապա Ալիևը պարզապես կթոնի ու կփախնի երկրից։ Մեկ է դրսում միլիարդներ ունի, իսկ պարտվելու դեպքում այլևս չի մնա Ադրբեջան՝ որպես էդպիսին, որ ղեկավարի։ «Մեզանից հետո թեկուզ ջրհեղեղ» կարգախոսը իսկը գլխավոր բադրջանի մասին է ասված։

Էնպես որ, իհարկե լավ է, որ Ադրբեջանական տնտեսությունը մանրից հորիզոնական դիրք է ընդունում, բայց եկեք ճիշտ հետևություններ անենք ու հասկանանք, որ այդ պրոցեսսներին ուղիղ համեմատական աճում է պատերազմի էսկալացված փուլ թևակոխելու հավանականությունը։