Դավաճաններից ավելի վտանգավոր՝ դավաճանությունը արդարացնողներն են

Գարիկ Պետրոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Այն օրվանից, երբ մարդու մոտ վերադասին համր ուլի նման ենթարկվելը դարձավ ապրելակերպ, այդ օրվանից էլ պայծառ ապագայի մասին երազանքը վերածվեց անկատար միֆի: Նմանատիպ մարդիկ ձևավորեցին տեսակ: Տեսակ, որոնց համար շեֆը միշտ ճիշտ է, շեֆի կատարած սխալները չեն քննարկվում, շեֆի դավաճանական քայլերը միշտ արդարացի են, շեֆի կողմից հայհոյանքը օրհնանք է:Այս տենդենցը փոքր հիմնարկներից փոխանցվեց մեծերին, հետո կուսակցություններին, հետովարակեց հասարակության հսկայական զանգվածին:

Այս ֆոնի վրա համր ուլերի գործունեությունը պիտի մի փոքր վերափոխվեր, քանի որ վերասասի ազգադավ քայլերով միայն համր կարգավիճակում հպարտանալը այլևս էֆեկտիվ չէր: Այդ պատճառով էլ համր ուլերից մի քիչ ակտիվ զանգվածի համար ներդրվեց շեֆի էշություններւը ամեն գնով արդարացնելու ինստիտուտը: Կազմվեցին խմբեր, որոնք պարտավոր էին շեֆի կատարած սխալները հանրությանը ներկայացնել որպես աստվածաշնչային արարքներ, բացարձակ ազնիվ մղումներով առաջնորդվող քայլեր, իմաստուն որոշումներ: Նման ինսիտուտների պայմաններում շեֆերը դարձան ավելի սանձարձակ ու ավելի անօրեն: Չէ՞ որ անխափան գործում էին համր ուլերից լաչառ ուլերի վերափոխված հետևորդները: 

Այս հիվանդության դեմ խոզի կամ կոկորդիլոսների գրիպները մոծակի խայթոց են, որովհետև այս հիվանդությունը անբուժելի է և ժառանգականորեն փոխանցվում է սերունդներին:

Մածունը սպիտակ է, մածունը այնքան սպիտակ է, որ, եթե անգամ ձեզ համոզել են, որ այն սև է, միևնույն է մածունը դրանից գույնը չի փոխում: 

Դավաճանները շատ շատ են, իսկ շատերի հիշողությունները բավականին լավն են, և նրանք երբևէ դավաճանածներին չեն մոռանում և անակնկալի չեն գալիս հերթական դավաճանությունից: Շատ ավելի ցավալի է այն մարդկանց վիճակը, որոնք, սեփական մարմնի հատվածները պատռելով, փորձում են արդարացնել դավաճաններին:

Եթե դավաճանությունը արդարացում չունի, ապա նրան սատարողն ու արդարացնողը ինձ համար որպես մարդ գոյություն չունի: Եթե ունես ակնհայտ թշնամի, ապա նրա կողքին կանգնողն ու նրան սատարողը միանշանակ իմ կողմից դիտվում է, որպես թշնամի: