ԱԺ-ում հայտարարությունս՝ ԵԽԽՎ զեկույցների շուրջ ամփոփում

Նաիրա Կարապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

ԵԽԽՎ ձմեռային նստաշրջանը հայ հասարակության համար մեծ ուշադրության, բուռն քննարկումների և տարրաբնույթ գնահատականների թիրախ դարձավ: Եվ սա շատ բնական է՝ օրակարգում համատեղ քննարկումների ձևաչափով ներկայացված էին 2 զեկույց՝ ակնհայտ ադրբեջանամետ ուղղվածությամբ, կողմնակալ բովանդակությամբ և բառապաշարով, անընդունելի ոչ հայկական կողմի, ոչ էլ միջազգայնորեն հաստատված և հակամարտության խաղաղ կարգավորման միակ ձևաչափ հանդիսացող ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համար:

՛՛Բռնությունների աճը Լեռնային Ղարաբաղում և Ադրբեջանի բռնազավթված այլ տարածքներում՛՛ վերնագրով զեկույցը, որը հեղինակել էր ԵԽԽՎ արդեն իսկ նախկին պատվիրակ Ռոբերտ Ուոլտերը, տառացիորեն արտահայտում է Ղարաբաղի հիմնահարցի լուծման այսպես կոչված ՛՛ադրբեջանական երազանքի՛՛ խտացված տարբերակը, և այն Վեհաժողովի կողմից մերժվեց: Այս ենթատեքստում քննարկման անգամ չեմ ուզում ենթարկել վայ-վերլուծաբանների անհեթեթ պնդումները, որ զեկույցը մերժվել է միմիայն և բացառապես ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի հայտարարության շնորհիվ:

Մեր պատվիրակությունն իր շնորհակալությունն է հայտնում մեր գործընկերներին և բոլոր այն մարդկանց և կառույցներին, որոնք աջակցեցին մեզ այս խիստ կարևոր և դժվար հարցում: Խոսքս ԱԳՆ ստորաբաժանումների, դեսպանությունների, ներկայացուցչությունների, սփուռքի մեր հայրենակիցների, հասարակական կազմակերպությունների փորձագիտական ջանքերի միավորման մասին է: Այո, մեր ժողովրդի հատկանիշներից մեկը հենց դժվարությունների առաջ միավորվելն է՝ ի շահ հայրենիքի:

Այս պարագայում, անկեղծորեն, ակնկալում էինք նաև լրատվական-վերլուծական դաշտի համախմբում, ինչը, ցավոք, տեղի չունեցավ, և այստեղ, Հայաստանում, զարմանալիորեն մեր պատվիրակությունը ենթարկվեց գրեթե նույնպիսի քննադատության, ինչպիսի քննադատության ենթարկվեց Ադրբեջանի պատվիրակությունը՝ Ադրբեջանական մամուլում՝ խայտառակ պարտության և ոչ հավասարակշռված դիվանագիտության համար: Ցանկությունս ամենևին էլ քննադատ-վերլուծաբաններին պատասխանելը չէ, քավ լիցի, սակայն նրանցից մի քանիսին կցանկանայի հարց ուղղել՝ հարգելիներս, եթե, ձեր իսկ բնորոշմամբ, կա պարտված կողմ, տրամաբանորեն պետք է լինի նաև հաղթող կողմ, այդպես չէ՞: Եւ ինչու դուք ձեր բացառիկ գիտելիքներով սատար չկանգնեցիք մեզ, երբ մենք աշխատում էինք զեկույցների մերժման համար: Պոստ-ֆակտում վերլուծելը հեշտ է և ոչ ազնիվ:

Ինչ վերաբերում է սոցիալական ուղղվածության զեկույցին՝ Սարսանգի ջրամբարի համատեղ օգտագործման վերաբերյալ, ապա հենց հայկական կողմն է, որ բազմիցս բարձրացրել է այս հարցը բարձր մակարդակով՝ ի դեմք ԼՂՀ փոխվարչապետ Արթուր Աղաբեկյանի, սակայն Ադրբեջանի ղեկավարությունը երբևէ բավարար հանդուրժողականություն, լոյալություն և ուժ չի գտել իր մեջ՝ սկսելու բանակցություններ հումանիտար հարցի վերաբերյալ: Քանզի սա, իրենց պատկերացմամբ, նշանակելու է ԼՂՀ ճանաչում: Ինչևէ:

Սոցիալական զեկույցը հումանիտար խնդրի անդրադարձել էր հպանցիկ, և սա կոնկրետ քաղաքական պատվեր էր, ինչն ակնհայտ էր զեկուցողի խիստ և հետևողական կեղվածքից՝ որևէ կառուցողական առաջարկ մեր կողմից նա չընդունեց, հրաժարվեց այցելել Սարսանգ, անտեսեց ԵԽԽՎ-ի կողմից հրավիրված փորձագետի պնդումը, որ անհրաժեշտ է ուսումնասիրություններ կատարել տեղում, այլ ոչ թե օգտվել արբանյակային քարտեզից՝ Google Map-ից: Զեկուցող Միլիցայի հետ եղել են տասնյակից ավել հանդիպումներ, վերջինը՝ քվեարկության նախորդ օրը: Մենք եվրոպացի պատվիրակներին ներկայացրել ենք այդ հանդիպումների ժամանակագրությունն ու բովանդակությունը, սիրով այն կտրամադրենք բոլոր հետաքրքվողներին:

Իհարկե, մենք ափսոսում ենք, որ այս զեկույցը ընդունվեց, որ բաժանում արվեց բնակիչների հումանիտար խնդիրների միջև՝ պայմանավորված սահմանով, որ ջրի խնդիրը շաղաղվեց քաղաքական բառապաշարով, որ Միլիցա Մարկովիչը խախտեց ԵԽԽՎ կանոնադրությունը և ստեց պատվիրակներին, սակայն մեր կարծիքը և այս ամենի մանրամասն նկարագրությունը նույնպես հանդիսանում է զեկույցի անբաժանելի մաս և ԵԽԽՎ ընդունված փաստաթուղթ:

Ինչ խոսք, այս զեկույցների հետ կապված ամեն ինչ՝ աշխատանքը, քննարկումները, արձագանքներն ու վերլուծությունները՝ թե կշռադատված և թե ոչ, մեզ բոլորիս համար եզրակացությունների և հետագա աշխատանքի ուղեցույց պիտի լինեն:

Կրկին մեջբերեմ Չերչիլին. ՛՛Գեներալները մշտապես պատրաստվում են անցած պատերազմին՛՛: