Անպարտելի բանակի մասին..

Արման Հայրապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Ֆեյսբուքում պարբերաբար գրում էի «Տատիկից զինվորին» նախագծի մասին, որի շրջանակներում սահմանամերձ գյուղերի տատիկների գործած գուլպաները և թխած գաթաներն արդեն վաղը պետք է տանենք մեր սահմանապահ զինվորներին: Նախագծին միացան ոչ միայն ընկերներս: Նախ Հայրենիքի դարպասների ֆեյսբուքյան էջին գրեց Esfira Voskanyanը և ցանկություն հայտնեց նույնպես գուլպաներ գործել զինվորների համար, հետո Սյուզի Ղազարյանը նույն էջին գրեց զորամասին գրքեր ուղարկելու համար:)

Իսկ օրեր առաջ ինձ գրեց ֆեյսբուքյան ընկերներիցս Tatevik Arzumanyanը և հարցրեց, թե արդյոք կարող ենք մեր զինվորներին տանել իրենց կրթահամալիրի` Երևանի Անանիա Շիրակացու անվան ճեմարանի երեխաների կողմից գրված նամակներն ու հավաքած քաղցրավենիքը:) Ես իհարկե սիրով համաձայնեցի ու այսօր, երբ կրթահամալիրից վերցնում էի նամակներն ու տոպրակներով քաղցրավենիքը, մոտս աննկարագրելի հպարտության զգացում էր...  Հպարտության զգացում, որ նման սերունդ է մեծանում: Վաղը, զինվորներին բացիկները հանձնելիս կփորձենք դրանցից մի քանիսը նկարել, իսկ հիմա երկու բառով փորձեմ նկարագրել թե ինչ էին արել երեխաները: Իրենց ձեռքով սարքված բացիկներն այնքան տարբեր էին, մեկը բացիկի վրա թղթից տանկ էր սարքել, մյուսն ինտերնետից տաբեր բաներ գտել, տպել ու փակցրել բացիկի վրա, երրորդը նամակին շոկոլադե մեդալ փակցրել Հայաստանի դրոշի գույներով... Իսկ գրածները... Ափսոս, որ ինձ չէին հասցեագրված և եթե հասցնեի էլ, չէի կարող կարդալ բոլոր նամակները... Քաղցրավենիքի տոպրակներն էլ էին անհատական բերել, պատկերացնում եմ, թե ինչպես են իրենք ուտելու փոխարեն կոնֆետներն ուղարկում զինվորներին...