Ալիեւի հաջորդ պահանջը Փաշինյանից. Տավուշը միայն սկիզբն է

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին

Ժամանակին, երբ փողոցից իշխանության եկած Փաշինյանը դեռևս հայահաստատ ու ծաղկուն Արցախում ինքնամոռաց բղավում էր՝ «Արցախը Հայաստանն է և վերջ», թվում էր, վե՛րջ, արդեն եկել են համազգային զարթոնքի՝ Հայաստան-Արցախ-Սփյուռք եռամիասնության ու հաղթական ապագայի ավետյաց ժամանակները: Բայց, եղավ այն, ինչ եղավ: Ավելորդ անգամ չբորբոքելով բոլորիս վերքերը, ամփոփենք՝ եղանք սգակիր ականատեսը Արցախի վերջի... 
Նիկոլ Փաշինյանը, լինելով Արցախն Ադրբեջանի կազմում ճանաչած միակ հայ ղեկավարը, լինելով Արցախի հայաթափման համահեղինակը, ինչու չէ՝ կազմակերպիչներից մեկը (փաստեր՝ որքան կուզեք, այդ թվում՝ նույն Նիկոլ Փաշինյանի և Իլհամ Ալիևի բաց հայտարարությունների նույնականությունը), Ադրբեջանի ցեղասպան իշխանություններին հանձնելով արցախցիների ճակատագիրը, նպաստելով Արցախի նախկին ղեկավարների` Բաքվի բանտեր ուղարկելուն, իսկ վերջին օրերին Արցախի քաղաքների, այդ թվում՝ Ստեփանակերտի նախկին քաղաքապետին ձերբակալելու և կալանավորելու մասին հրահանգներ իջեցնելով, Արցախից, արցախցիներից, Արցախ բառից եւ արցախյան բոլոր ատրիբուտներից ձեռքերը լվանալով, հավաստիացնում էր, որ կապահովի ինքնիշխան ու իր բառով ասած` իրական Հայաստանի անվտանգությունն ու խաղաղ բարգավաճումը: 

Այդպես էին կարծում նաեւ նրա քաղաքական աղանդի հետևորդները, իսկ ազգային առողջ ուժերն ահազանգում էին՝ Ալիևի ախորժակը մեծ է և ամեն զիջումից հետո էլ ավելի ստորացուցիչ պահանջներ է դնելու Նիկոլի ու իր գլխավորած իշխանության առաջ: Հայկական սիմվոլների, տոների, տարածքների, արժեքների, եկեղեցու, ամեն ազգայինի դեմ մարտնչող Նիկոլ Փաշինյանը վերջին շաբաթներին սահուն անցում կատարեց դեպի հայ-ադրբեջանական «սահմանազատման-սահմանագծման» գործընթաց՝ այն սկսելով իր հայրենի Տավուշից. արդյունքում մեր փոքրիկ հայրենիքից մի մեծ կտոր էլ հանձնվեց Ադրբեջանին՝ հարուցելով ոչ միայն տավուշցիների, այլև բովանդակ հայաստանցիների ցասումը, որն այսօր Բագրատ սրբազանի առաջնորդությամբ վերաճել է համազգային բողոքի շարժման: 

Թշնամու գնդակի չէ, արդեն՝ պարսատիկի համար հասանելի տարածքում հայտնված իր համերկրացիների հետ հանդիպմանն էլ կուրծք էր ծեծում, թե սա իմ հայրենիքն էլ է, ես ոչ մի միլիմետր չեմ տվել և չեմ տալու Ադրբեջանին (միլիմետր չէ, կիլոմետրեր է տվել` ինչպես կասեր Փանջունին): Դավաճանը՝ դավաճան է, մեծ հայրենիքը սկսվում է փոքր հայրենիքից, մեծ հայրենիքը դավաճանողը կդավաճանի նաև փոքր հայրենիքը և հակառակը:

Բայց խայտառակությունների շարանն այս ամենով չավարտվեց. մայիսի 28-ին՝ Հանրապետության օրվա կապակցությամբ Սարդարապատ այցելած Վեհափառ Հայրապետին դիմավորեց փաշինյանական ոստիկանապետության ստվար գունդը, որն այնպիսի ջանադրությամբ փորձեց խոչընդոտել Գարեգին Բ-ի մուտքը հուշամալիր, ինչպես չի խոչընդոտել թուրքական զինուժի ներխուժումը Արցախ ու Հայաստան: Իսկ այսօր Փաշինյանը խոստովանեց` փորձել են հասկանալ նրա այցն ընթացող շարժման հե՞տ է կապված, այսինքն՝ քաղաքական դրդապատճառնե՞ր ունի, թե՞ ոչ: Վարչապետի աթոռից կառչած անձը հայտարարեց նաև, որ սկզբունքային համաձայնություններ կան Բաքվի հետ խաղաղության պայմանագրի վերաբերյալ՝ չբացառելով փաստաթղթի շուտափույթ ստորագրումը: Ու մինչ սա պատրաստվում է մեզ համար ստորացուցիչ թղթի կտորը ստորագրել, Ալիևը երեկ՝ օկուպացված Իվանյանում շարունակեց ստորացնել Փաշինյանին եւ հայ ազգին: 

Արցախցիներին իրենց բնօրրանից վտարած Բաքվի բռնապետը երեկ այդ հանդիպմանը հայտարարեց, թե «ակնկալում է, որ Հայաստանի իշխանությունները ճանաչեն Խոջալուի ցեղասպանությունը և ներողություն խնդրեն դրա համար»: 
Խոսելով հայաստանյան բողոքի ակցիաների մասին՝ Ադրբեջանի նախագահը նշեց, որ հետևում է այդ իրադարձությունների` «Հայաստանի ռևանշիստները փորձում են տարածքային նոր պահանջներ ներկայացնել մեզ, բայց մենք պատրաստ ենք ճիշտ ժամանակին պատասխան տալ»: «Մեր բանակը հզորացնում ենք, երկաթե բռունցքը միշտ տեղում է».-սպառնաց Ալիևը՝ ակնարկելով, որ ինքն ու Փաշինյանն այդ հարցում համախոհներ են եւ իրենց թիրախում են Հայը, Հայրենիքը, Հայաստանն ու Աստվածը:

Առավել մանրամասն` այստեղ.

 https://t.me/arm24live