Բացահայտում արած չեմ լինի, եթե փաստեմ, որ հանրությունն ավելի շատ հակված է քննադատություններ լսելու

Սանասար Կարապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․

Բացահայտում արած չեմ լինի, եթե փաստեմ, որ հանրությունն ավելի շատ հակված է քննադատություններ լսելու և դրանց արձագանքելու, քան իրականությունում որևէ դրական երանգ նկատելու , եթե այդպիսիք իհարկե կան:Իրականում քննադատությունն այնքանով է ընդունելի, եթե դրա հիմքում ընկած է լավի սպասելիքը, սրտացավությունը, պետականամետ մտածողությունը, և որոշ իմաստով նաև տրվում է հնարավոր լուծման այլընտրանք:

Հակառակ պարագայում այն դառնում է ախտածին սովորություն, երբեմն հանրության համապատասխան շերտի <աչքում բարձրանալու> իհարկե ոչ ազնիվ կամ ընդհանրապես ազնվության հետ որևէ աղերս չունեցող գործառույթ: Տպավորությունս միշտ այդպիսին է, երբ կարդում կամ լսում եմ ՀԱԿ կազմակերպությունից որևէ անհատի, իսկ ավելի ստույգ ՝ հիմնականում Լևոն Զուրաբյանի ելույթները, հարցազրույցները և այլն: Մասնավորապես նախկին ՀՀՇ-ածին երևույթները ընդհանրապես մոռացության տված կրտսեր գործիչն անթերի է մեկնաբանում ընտրական գործընթացներում խախտումների ողջ մեխանիզմն ու հնարավոր ձևերը:

Իհարկե, լինելով նույն ընտրակեղծիքների կնքահայր կազմակերպության ներկայացուցիչ, Զուրաբյանը անմրցելի է այդ հարցերում և դա հասկանալի է: Իսկ այն, որ հարգարժան պր-նը իբր վերլուծելով ՀՅԴ-ի կոալիցիա մտնելու շարժառիթը և մեկնաբանելով, որ իբր դա արվում է 2017-ին ԱԺ մտնելու համապատասխան տոկոսն ապահովվելու համար, ապա նույն պարոնը մոռացել է, որ երբեմնի քաղաքական մենաշնորհ <ապահոված> հհշ-ի համար եղան ժամանակներ, երբ ընտրություններում ունեցավ մեկ տոկոսից էլ պակաս քվեներ: Իսկ այն , որ ի տարբերություն այլ կազմակերպություն-կուսակցություն-միավորումների, ՀՅԴ-ն գոնե ունի շարքեր և ըստ այդմ բավականին կայուն ընտրազանգված:

Իսկ եթե համեմատելու լինենք ընտրություններում իշխանական լծակներ և այլ ռեսուրսներ օգտագործելը և անհատ առաջնորդի խարիզմայի վրա , ասել է կեղծիքի, մարդկանզ զգացմունքների վրա խաղալով ընտրազանգված ներգրավելը , հետագայում հիասթափության գիկը նետելով նրան, , ապա երևի առաջինն իր էուրյան մեջ ավելի նվազ անմարդկային և անընդունելի է, քան երկրորդն, ինչին միշտ ապավինել է արդեն ՀԱԿ դարձած հհշ-ն, հանձինս իր ազգային գաղափարները կեղծ կատեգորիա համարող անփոխարինելի առաջնորդի:

Միայն մի պարզ պատճառ, որ եթե առաջինում չկա կոնկրետ հույս, ուսպասելիք, այլ կա զուտ անհատակամ մոտեցում ու մտածելակերպ, ապա երկրորդում <հավատացողները> հիմնականում հասարակության ներքին շերտերն են, ովքեր զուտ հույս ու հավատով են տածում , անկաշառ են, և որոնց հուսախաբ անելն բոլոր տեսակետներից արդեն իսկ ուղղակի ավելի մեծ մեղք գործել է նշանակում: