Սաակաշվիլիին «սպասում» են Ուկրաինայում, թե՞ Վրաստանում

Աշոտ Ծորմուտյան ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Վրաստանի նախկին նախագահ Միխեիլ Սաակաշվիլին, ով արդեն ստացավ նաև Ուկրաինայի քաղաքացիություն, ըստ շրջանառվող լուրերի(համաձայն որոշ աղբյուրների արդեն հաստատված) ևս նոր պատասխանատու պաշտոն է զբաղեցնում Ուկրաինայի պետական կառավարման համակարգում: Խոսքը գնում է Օդեսայի պետական նահանգային ադմինիստրացիայի ղեկավարի պաշտոնը ստանձնելու մասին, այսինքն` նահանգապետ:

Բնականաբար, ելնելով Միխեիլի քաղաքական հայացքներից այս քայլը որոշ պետությունների զայրութը ավելի կխորացնի, մասնավորապես` Ռուսաստանի և Վրաստանի իշխանությունների: Ուշագրավն էլ այն է, որ ներկայիս Վրաստանի իշխանությոթւնների կողմից «հետախուզման» մեջ գտնվող գործիչին շատ մեծ «տեղ» են տալիս արևմտամետ Ուկրաինայում, և ոչ միչայն:

Պարզից էլ պարզ է, որ Սաակաշվիլին կարող է ինչ որ խնդրի լուծման հնարավոր հոսանք ստեղծել և այն տեղից շարժել: Սրանում նա բազմիցս է համոզել: Ինչ որ հայտնագործություն չենք անի, երբ մի պահ հիշողությւններս թարմացնելով հայցք թեքենք Վրաստանի վերջին տարիների անցած ճանապարհին(ի նկատի ունեմ անկախացումից այս կողմ) և համեմատության մեջ գնահատենք նրա վարած քաղաքական կուրսի ձեռքբերումներն ու բացթողումները:

Անշուշտ , բոլոր ժամանակներում էլ գործել է մի պարզ պատմական ճշմարտություն . «Չես կարող լինել բոլորի կողմից ընդունելի»: Բայց երբ նա մտավ ակտիվ քաղաքական բնօրրան, նրան կարծես թե բոլորն էին սպասում և սրանով պայմանավորված նա հետո պիտի ստանար «Միշա» անվամբ հասարակության համակրանքը:

Մի կողմ թողնելով Ուկրաինական ճգնաժամի քաղաքական պատճառները, մի բան շատ պարզ է, որ, այսօր Ուկրաինական պետությանը անհրաժեշտ է ռեֆորների մի հսկայական փաթեթ և դրա իրականացում: Միշան պատմության իր լավագույն էջերը կերտել է որպես ռեֆորմատոր: Եվ սա հասկանալով, այժմ Ուկրաինական քաղաքական էլիտան ձգտում է «օգուտ քաղել» նրանից:

Բայց արդյո՞ք Ուկրաինացիներին կհաջողվի շարունակաբար այս պատասխանատվությունների շրջանակը ընդլայնել, օրինակի համար, ընդհուպ մինչև քաղաքական կուրսի պատասխանատվության ստանձնում, կարծում եմ մի շարք մտորումների տեղիք է տալիս, այն առումով, որ նախ նույն ինքը, Սաակաշվիլին հայտարարել էր, որ շատ երկար սպասեցնել չի տա Վրաստանին, իսկ մյուս կողմից էլ Վրաստանում նրա «կարիքը» զգացողների թվի աճման միտում է նկատվում: