Նամակ խմբագրությանը. Սիրավեպ հոգեւորականի հետ
Life
Իմ խոստովանությունը գուցե շատերին ցնցի, գուցեեւ հակառակը` ոչ մեկին չզարմացնի: Ինչո՞ւ եմ որոշել հանրությանը պատմել եկեղեցական ծառայողի հետ իմ հարաբերությունների մասին: Որովհետեւ չեմ սիրում կեղծավորություն, կրոնական մոլեռանդություն եւ տգիտություն: Ես սիրավեպ եմ ունեցել հայ հոգեւորականի հետ: Հարաբերությունները մեկ տարուց ավելի են տեւել, մենք սիրեկաններ էինք: Հավատացնում եմ, ես Հայաստանում միակ կինը չեմ, որի մտքով անցել է սիրային արկած սկսել եկեղեցու ծառայի հետ: Չէ՞ որ հոգեւորականները եւս մարդիկ են եւ մեծամասնությամբ` տղամարդիկ:
Ես երբեք կրոնականությամբ աչքի չեմ ընկել: Ինձ ավելի շուտ կարելի է աթեիստ կոչել: Ես կրոնն ընկալում եմ որպես մեր մշակույթի մաս: Ես պահքի չեմ հետեւում, հազվադեպ եմ լինում եկեղեցում, իսկ կրոնական տոներն ինձ համար ընդամենը ընտանիքի հետ հավաքվելու առիթներ են: «Իմ» հոգեւորականի հետ ես պատահաբար ծանոթացա, երբ հյուր էի գնացել: Նա քաղաքացիական հագուստով էր, ես միանգամից չհասկացա, որ հոգեւորական է: Առաջինը, որ ինձ ապշեցրեց, նրա խոսքն էր: Զարմանալիորեն գրագետ, գեղեցիկ հայերեն խոսք էր, առանց մակաբույծ բառերի, առանց բոլոր այդ փոխառությունների: Բայց միաժամանակ այնքան բնական էր, առանց պաթոսի եւ կեղծիքի։ Եվ նաեւ բնածին արիստոկրատիզմը. ամեն ինչում՝ նրա կեցվածքի, շարժումների, դիմախաղի, պահվածքի մեջ: Նրա հետ հետաքրքիր էր զրուցել, իսկ թեմաները տարբեր էին: Այդ օրը ոչ ոք չխոսեց Աստծու մասին: Եվ երբ պարզվեց, որ նա հոգեւորական է, ես հուսահատված եւ հիասթափված էի: Հավաքույթը բավականին ուշ ավարտվեց, եւ նա առաջարկեց ուղեկցել ինձ: Այն միտքը, որ նման տղամարդը հոգեւորական է, ինձ հանգիստ չէր տալիս: Նա ինձ դուր եկավ, շատ դուր եկավ, եւ այդ առիթով ճանապարհին ես դուրս թափեցի ցինիզմի եւ կծու հեգնանքի իմ ամբողջ պահուստը կրոնի վերաբերյալ ընդհանուր առմամբ եւ հոգեւորականների` մասնավորապես: Բայց դա ընդամենը զվարճացնում էր նրան, ինչն ինձ ավելի էր կատաղեցնում: Մուտքի մոտ նա իմ հեգնական գրոհների հերթական ալիքը համբույրով ընդհատեց: Մեր սիրավեպի սկիզբը բուռն էր եւ կրքոտ: Ես ավելորդ հարցեր չէի տալիս, ամբողջությամբ սուզվել էի կրքի օվկիանոսի մեջ: Շուտով մենք սիրեկաններ դարձանք: Եվ երբ ես վերջապես համարձակվեցի հարցնել, թե Աստված ինչպես է ընկալում նրա «մեղավոր մարմնական զվարճանքները», նա ժպտալով պատասխանեց. «Աստված անհամեմատ ավելի շատ բան է հասկանում, քան թվում է մարդկանց»:
Երեւի ոչ մեկի հետ ինձ այնքան լավ չեմ զգացել, որքան նրա հետ եւ գուցե այլեւս երբեք չզգամ: Մենք ստիպված էինք թաքցնել մեր հարաբերությունները, գաղտնի հանդիպել: Բայց դա հարաբերություններին ռոմանտիզմ եւ արկածախնդրություն էր ավելացնում: Մենք երկուսս էլ հասկանում էինք, որ այսպես երկար չի կարող շարունակվել, եւ վաղ թե ուշ ստիպված կլինենք անցնել հարաբերությունների հաջորդ մակարդակին: Նա ինձ առաջարկեց իր «գաղտնի» կինը դառնալ, միաժամանակ չէր ուզում հրաժարվել կրոնական աստիճանից: Դա նշանակում էր, որ մեր «գաղտնի» կյանքը կշարունակվի նաեւ «հարսանիքից» հետո: Ես ոչ ինձ, ոչ էլ ապագա երեխաներիս համար նման կյանք չէի ուզում: Ես տանել չեմ կարողանում երեսպաշտությունն ու կեղծիքը: Իսկ նրա առաջարկը հենց դա էր նշանակում: Ես չպահանջեցի ընտրել իմ եւ Աստծու միջեւ, այլ ընդամենը ընտրել իմ եւ եկեղեցու միջեւ: Մի՞թե շատ բան էի ուզում:
Բաժանումը ցավոտ էր: Երկուսիս համար: Ասացեք, այդ ո՞ր այլասերվածն է նման անհեթեթ կանոններ ստեղծել: Մի՞թե սիրելի կինը եւ ընտանիքը կարող են խանգարել Աստծուն ծառայելուն: Ո՞վ է ասել: Ինչո՞ւ: Չէ՞ որ սերն ամենալավ եւ գեղեցիկ բանն է, որ հորինել է Աստված: Չէ՞ որ հենց նա է մեզ միս ու արյուն տվել, ֆիզիկական ձգտում դեպի սիրո առարկան: Նա մեզ ստեղծել է «իր պատկերովմ եւ նմանությամբ»: Նշանակում է` Աստված սիրո կարիք ունի: Իսկ հետո ինչ-որ չար, անհեթեթ մարդիկ որոշեցին, որ դա վատ է, մեղք է: Նրանից, որ մարդն իրեն զրկում է երկրային սիրուց, Աստծուն ավելի մոտ չի դառնում: Նա, ով այդպես է մտածում, ուղղակի հիվանդ այլասերված է, որն Աստծուց այնքան հեռու է, որքան ես Հռոմի պապից…
Լ.Պ.
1
2
3
4
5
2
3
5
1
2
3
4
5
