Ժողովրդական վստահության աճը և «Մեր Ձևով» շարժման նոր քաղաքական որակը

«Մեր Ձևով» շարժման արագ ընդլայնումն ու հանրային աջակցությունը վերջին շաբաթներին դարձել են երկրի ներքաղաքական դաշտի գլխավոր իրողություններից մեկը։ Ինը հազար կամավորների միավորումը ոչ միայն քանակական ցուցանիշ է, այլև՝ հասարակական հոգեբանական շրջադարձի վկայություն։ Մարդիկ, հիասթափված իշխանության քաղաքականությունից, սկսել են իրենց ձայնը որոնել այնտեղ, որտեղ տեսնում են նախաձեռնություն, կազմակերպվածություն և արժեքային համակարգ, որը հակադրվում է ներկայիս իշխանության քայլերին։ Հազար նոր անդամ ընդամենը հինգ օրվա ընթացքում խոսում է այն մասին, որ շարժումն այլևս կայուն հարթակ է, ոչ թե անցողիկ ակտիվություն։

Շարժման ստեղծած արցախյան գրասենյակը Երևանում դարձել է առանձնահատուկ նշանակության կենտրոն։ Այն ոչ միայն անվճար իրավաբանական աջակցություն է տրամադրում Արցախի նախկին բնակիչներին, այլ նաև փաստում է, որ շարժումը հստակ հասկանում է իր առջև կանգնած մեծ պատասխանատվությունը։ Ներկայիս իշխանությունը երկար ժամանակ չի առաջարկել որևէ համակարգված լուծում արցախցիների խնդիրների վերացման համար, մինչդեռ «Մեր Ձևով» շարժումը սկսեց այդ գործը՝ առանց քաղաքական մանևրների և ցուցադրական հայտարարությունների։ Սա հենց այն գործնական քաղաքականությունն է, որը տարիներ շարունակ բացակայում էր։

Նշանակալի է նաև միջազգային հետաքրքրության աճը։ Փաշինյանի «Աղոթքի նախաճաշի» հյուրերի ընտրությունն այս անգամ բացահայտեց նոր իրականություն․ նույնիսկ այնտեղ օտարերկրյա պատվիրակները ավելի հետաքրքրված էին «Մեր Ձևով» շարժմամբ, քան իշխանության պաշտոնական օրակարգով։ Սա պատահականություն չէ։ Արտաքին գործընկերները շատ լավ տեսնում են ներքաղաքական իրական հարաբերակցությունը և հասկանում, որ հենց այս շարժումն է ձևավորում նոր հանրային էներգիա և քաղաքական համարձակություն։

ԱՄՆ-ի Միջազգային կրոնական ազատության հանձնաժողովի փոխնախագահ Ասիֆ Մահմուդիի և Քրիստոնեական համերաշխության միջազգային կազմակերպության ներկայացուցիչ Ջոն Այբների հետ Նարեկ Կարապետյանի հանդիպումը ևս մեկ անգամ ընդգծեց շարժման միջազգային կապերի հեռանկարայնությունը։ Հանդիպման ընթացքում նրան հաջողվեց ներկայացնել իրական պատկերը Հայաստանում՝ քաղաքական ճնշումները, ժողովրդավարական ինստիտուտների քայքայումը, իշխանության կողմից կիրառվող բռնադատությունը և հասարակական հիասթափության չափը։ Կարապետյանի ուղերձը պարզ էր՝ երկրում տեղի ունեցող գործընթացներն այլևս կապ չունեն ժողովրդավարության հետ։ Եվ այս ուղերձը հստակ արձագանք գտավ հյուրերի մոտ, քանի որ այն հիմնված էր փաստերի, ոչ թե քաղաքական հայտարարությունների վրա։

Այս իրադարձությունների համադրումը ցույց է տալիս, որ «Մեր Ձևով» շարժումն արդեն դուրս է եկել սովորական ընդդիմադիր դաշտի սահմաններից։ Այն ձևավորում է նոր հասարակական պահանջ՝ արժանապատիվ կառավարման, պատասխանատու քաղաքականության և ժողովրդավարական արժեքների իրական, ոչ ձևական կիրառման։ Շարժումն այս փուլում լավագույնս արտացոլում է այն ակնկալիքը, որը տարիներ շարունակ անտեսվել և խեղաթյուրվել է գործող իշխանության կողմից։

Այսօր հասարակությունը այլևս չի սպասում վերևից իրականացվող բարեփոխումների դատարկ խոստումներին։ Այն ընտրում է կառույցներ, որոնք գործում են «մեր ձևով»՝ ժողովրդի ձևով, հստակ, նպատակային ու պատասխանատու։