Ճակատագրական կետը հորս մահն էր. Անի Պետրոսյանն անկեղծանում է

Լife.panorama.am-ը գրում է .

Life.panorama.am-ի զրուցակիցն է դերասանուհի Անի Պետրոսյանն՝ առանց բեմական դիմակի:

Մանկությանս ամենավառ հիշողությունները...

Գյումրիում իմ հայրական տան բակն է, մայրիկիս աճեցրաց կակաչները, որոնց վրա ամեն առավոտ վաղորդյան ցող էր դնում ու ես էլ ամեն առավոտ մրսելով գնում էի նրանց բարեւելու: Հիշում եմ մեր տոնածառի մեծ կարմիր խաղալիքը, մեր տան կողքի մեծ լիճը, որը ես ու եղբայրս ճամփորդության գնալիս մի կերպ հաղթահարում էինք ու անցնում: Հիմա մեր կարմիր կակաչներն այլեւս չկան, տունը նույնպես: Մոսկվայից վերադառնալուց հետո գտա մեր տոնածառի կարմիր խաղալիքը հին արկղի մեջ, որը շատ փոքրիկ էր, լիճն էլ փոքր ջրափոս էր, կամ ավելի ճիշտ ցեխափոս: Մի քիչ տխուր է, բայց սրանք իմ մանկության ամենավառ հիշողություններն են:

Եկա, որովհետեւ...

Եկա, որովհետեւ ես էլ մինչեւ կյանքիս վերջ այդ հարցի պատասխանն եմ որոնելու, որովհետեւ ամեն իրադարձության, ժամերի, օրերի, տարիների հետ պատասխանը փոխվում է: Կարծում եմ՝ յուրաքանչյուրս մեր առաքելությունն ունենք այս կյանքում. Հուսով եմ՝ մինչ այս պահը գոնե դրանց 10 տոկոսն իրագործել եմ:

Ճակատագրական կետ...

Ճակատագրական կետը հորս մահն էր, որից հետո մասնագիտությունս փոխեցի, այն ժամանակ որոշել էի լրագրող դառնալ:

Հիշում եմ ու տխրում...

Հիշում եմ ու տխրում, որ առաջ հավատս ավելի մեծ էր, ավելի ուժեղ: Չէ, խոսքը Աստծո մասին չէ, այլ մարդկանց: Երեւի փոքր էի ու ավելի քիչ էի ծանոթ իրական աշխարհին, բայց զարամանալին այն էր, որ այն ժամանակ երազանքներս ավելի հաճախ էին իրականանում:

Հիշում եմ ու ժպտում...

Հիշելու ու ժպտալու շատ բան ունեմ, դրանց մասին կարելի է վեպ գրել: Հետեւաբար ժպտում եմ,  որովհետեւ ապրածս կյանքը հետաքրքիր է եղել:

Ափսոսում եմ, զղջում, որ...

Ափսոսում եմ, որ «Արդարությունը»  թողել ու հեռացել է մեզնից՝ ողջ մարդկությանը թողնելով մեն-մենակ: Բայց դեռ պայքարում եմ ու մինչեւ վերջին շունչս պայքարելու եմ հանուն «Արդարության»: Ինչ մնում է զղջալուն՝ ոչնչի համար չեմ զղջում, եղել է այն, ինչ եղել է:

Վստահ եմ...

Սա բարդ հարց է ինձ համար, այդ իսկ պատճառով «Վստահ եմ» միտքը փոխեմ «Հավատում եմ» արտահայտությամբ: Հա, կա մի բան, որում վստահ եմ. վստահ եմ, որ ամենաշատը մայրիկիս եմ սիրում այս աշխարհում:

Նպատակ ունեմ...

Նպատակներիս մասին որոշել եմ այսուհետ չխոսել, որովեհետեւ նպատակը երազանքի պես մի բան է, իսկ երազանքների մասին, ասում են, չեն բարձրաձայնում:

Չասացի կներես ու...

Աշխատում եմ այնպես ապրել, որ մարդիկ ինձ ներելու պատճառ չունենան, բայց եթե ինչ-որ մեկին, ինչ-որ կերպ նեղացրել եմ, հենց հիմա ասում եմ՝ ներողություն…

Կարոտում եմ...

Կարոտում եմ անհոգությունս…

Սիրում եմ...

Սիրում եմ ամեն բան, ինչ կա իմ կյանքում… չսիրելով ոչինչ չեմ կարող անել:

Շարունակությունը՝ այստեղ :