Երբ խոսում են նախկին թալանչիները

Մանե Վարդանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Իշխանության նախկին ու ներկա որոշ ներկայացուցիչներ շատ ժամանակ պետության հակամենաշնորհային քաղաքականությանն ու կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցմանն ուղված քայլերն այնպես են մեկնաբանում, կարծես Հայաստանի Հանրապետությունը նոր նոր է բախվում այս խնդիրների հետ:

Նախկին արդարադատության նախարար Հովհաննես Մանուկյանն, անդրադառնալով վերոնշյալ թեմաներին, ասել է, որ կոռուպցիայի վերացման համար հզոր ու հստակ քաղաքական կամք է անհրաժեշտ: Ապա հավելել, եթե պետությունը կունենա այդ քաղաքական կամքը՝ իրավիճակ կփոխվի, հակառակ դեպքում, դեռ երկար կշարունակենք խորհուրդներ ստեղծել և հայեցակարգեր ընդունել:

Ինչ է անում պետությունը, ունի այդ կամքը թե ոչ, արդյոք կհաջողվի ինչ որ բան թեքել դեպի դրականը, սրանք հարցի այլ կողմում են: Սա տիպիկ օրինակ է այն բանի, թե ինչպիսի անպատասխանատու կերպով են մոտեցել պետական խորքային հարցերին ու խնդիրներին իշխանավորներն իրենց՝ պաշտոնավարման տարիներին: Ցավալին այն է, որ այս տենդենցը պահպանվում է նաև այսօր: Հասարակ բան, նայե՛ք Մանուկյանի՝ համակարգում եղած ժամանակաշրջանի հայտարարագրերին: Պարզապես սարսափում ես նրա կարողության չափերից, հարց ես տալիս, ինչպե՞ս է հնարավոր կարճ ժամանակահատվածում կուտակել այնքան կապիտալ, որ թոռից թոռից ապահովագրված լինեն: Ինչպե՞ս կարելի է կարճաժամկետում այս աստիճան «գռփել-ճռփել»: Հիմա էլ եկել է, կոռուպցիայի վերաբերյալ լեկցիաներ է կարդում:

Մեկը լինի հարցնի հարգարժան պարոնին.«Դու բարձր ու առանցքային պոստերից մեկն էիր ղեկավարում, բա ինչի՞ ոչ մի քայլ չես ձեռնարկել այն ժամանակ, իսկ հիմա էլ ականջահաճո դասախոսություններ ես կարդում»: