Ինչպես էին հնում դավաճանության համար պատժում կանանց

Wnews.am-ը գրում է . 

Ժամանակակից աշխարհում կնոջը դավաճանության համար ոչ մի հանրային պատիժ չի սպառնում՝ բացառությամբ՝ վեճերի, ամուսնալուծության: Մենք ավելի տոլերանտ ենք,  իսկ մեր  նախնիները դավաճան կանանց բավական դաժան պատիժ էին սահմանել՝ մինչև անգամ մահացու։ Բացի այդ, հստակ տարբերություն կար տղամարդու և կնոջ դավաճանության միջև:

Wnews.am-ը որոշեց պատմել, թե ինչպես էին նախկինում ամուսնական դավաճանության համար պատժվում տարբեր ազգերի կանայք։

Միջնադարյան Եվրոպայում կանանց պատիժը ավելի քան հանդուգն էր։ Կանանց կարող էին մենաստանում փակել մինչեւ կյանքի վերջ, սակայն սա դեռ ամենասարսափելին չէ. որոշ կանանց այլանդակում էին՝ կտրելով նրանց քիթը, շրթունքները կամ ականջները։ Ամենասարսափելին այն է, որ կանանց այրում էին խարույկի վրա՝ ասես վհուկների՝ գտնելով, որ կրակը կարող է մաքրել նրանց մոլորված հոգին։

Դանիայում կնոջը դավաճանության համար մահապատժի էին ենթարկում, իսկ ահա մարդասպանին մահապատժից ազատելու համար կարելի էր գումար վճարել։

Դժվար է պատկերացնել, սակայն ընկերասեր եւ խաղաղասեր այնպիսի ազգը, ինչպիսիք չինացիներն են, կարող էին մտածել իմաստուն պատիժ. դավաճան կնոջը փղի հետ դնում էին նույն վանդակում եւ կենդանին կարող էր բոլորի աչքի առջեւ բռնաբարել կնոջը։ Բնականաբար, այդ ամենից հետո կինը մահանում էր։

Չինաստանն իր դաժան պատիժներով աչքի է ընկնում մինչ օրս։ Հնում այս երկրում ամուսնուն դավաճանած կանանց վրա ճարպ էին քսում եւ ուղակրում սոված շների մոտ, որոնք մասնատում էին զոհին։

Ժամանակակից աշխարհում Չինաստանում ամուսնական դավաճանությունը ենթադրում է երկու տարվա ազատազրկում եւ ունեցվածքի հավասար բաժանում։Սա վերաբերվում է ինչպես տղամարդուն, այնպես էլ կնոջը։

Հռոմեական կայսրությունում դավաճան կանանց վաճառում էին ստրուկների պես։ Նրանց գնորդները կարող էին կանանց հետ վարվել այնպես, ինչպես ուզում են։ Պատժի այս ձեւը երկար է գործել, սակայն ժամանակի հետ այն փոխարինեցին քիթը կտրելով։ Այսպիսով միանգամից տեսանելի էր դավաճան կինը. նրան կարող էին վիրավորել, քարկոծել։

Հունաստանում դավաճան կնոջը սպանում էին։

Իսլամանական պետություններում (Իրան, Աֆղանստան, Սուդան եւ Նիգերիա) անհավատարիմ կնոջ քարկոծում էին։ Եթե կինը երկար ժամանակ էր դավաճանում ամուսնուն, նրան կարող էին դատապարտել տասը տարվա ազատազրկման։ Ի դեպ, նման պատիժը գործում է մինչեւ օրս։

Նոր Գվինեայում կանանց ողջ էին թողնում, սակայն պատժում էին նրանց սիրեկաններին՝ գլուխը կտրելով։ Մահապատժից առաջ սիրեկանը պետք է ուտեր կնոջ մատը։ Դավաճան կնոջը, այդուհետ, բոլորը ճանաչում էին եւ ոչ ոք ռիսկ չէր անում նրա հետ մոտիկից ծանոթանալ։

Մոնղոլները շատ պարզ էին գործում. նրանք մասնատում էին անհավատարիմ կնոջը։

Կանադայի աբորիգենները մեղավոր կնոջ գլխամաշկն էին քերթում։ Գալլաները կնոջը կեղտոտում էին, կապում պարանից եւ քարշ տալիս գյուղով մեկ, որպեսզի տեղացիները կարողանան նրա վրա նետել այն, ինչ ցանկանան, վիրավորեն նրան։

Գուակս-Թոլիամ ցեղում, համաձայն պատմաբանների, դավաճան կնոջը նետում էին առաջնորդի ոտքերի առջեւ, ով վերջինիս մասնատում էր եւ բոլոր բնակիչներին հյուրասիրում նրա միսը։

Բիրմայում կնոջը շատ պարզ ձեւով էին պատժում. մանկուց նրա պարանոցին օղակներ էին դնում, տարեց տարի ավելացնում դրանց քանակը։ Կնոջ վիզը երկարում էր այնքան, որ կարող էին մրցել  ընձուղտների հետ։ Եվ ահա, դավաճանության ցանկացած տեսակի համար կնոջ պարանոցից հանում էին օղակները, ինչի արդյունքում նա մահանում էր պարանոցի կոտրվածքից։

Կորեացիները դավաճան կնոջը վրա քացախ էին քսում։ Երբ նրա մարմինն ուռչում էր, ծեծում էին այնքան, մինչեւ կմահանա։ Այլ տվյալների համաձայն, կանանց ստիպում էին քացախ խմել, նրա ներքին օրգաններն այրվում էին եւ նա մահանում էր։

Նախաքրիստոենական շրջանում Ռուսաստանում կանանց դավաճաբության դիմաց պարզապես վռնդում էին տանից, իսկ ահա քրսիտոնեության ընդունումից հետո եկեղեցին չէր ընդումում որեւէ տեսակի դավաճանություն եւ մեղավորին կարող էր պատժել իր օրենքներով։ Օրինակ՝ սիրեկաններին պատժում էին, ինչեւ հակասում էր Աստծո տասը պատվիրաններից մեկին. «մի’ սպանիր»։