ՀՀ անհատակենտրոն քաղաքական մշակույթը

Քաղաքական մշակույթը պաշտոնական և ոչ պաշտոնական քաղաքական նորմերի միասնությունն է` օրենքները, սկզբունքներն ու սովորույթները, որոնք բավականին հստակ որոշում են, ուղղորդում, սահմանափակում ինչպես պետական գործիչների, այնպես էլ շարքային քաղաքացիների քաղաքական վարքագիծը:

Որպես քաղքական մշակույթի գործունեության սուբյեկտներ հիմնականում հանդես են գալիս խմբեր՝ պառլամենտական, կուսակցական խմբակցություններ, կառավարող խմբավորումները, կառավարությունը, իշխանության այլ մարմիններ:

«Քաղաքակաև մշակույթ» հասկացությունը գրականության մեջ արտահայտվում է բազմանշանակ՝ ինչպես քաղաքական հասկացությունը:

Քաղաքական մշակույթի կազմում մտնում են ինչպես անհատական, այնպես էլ կոլեկտիվ-խմբային արժեքավոր կողմնորոշումը և քաղաքական համակարգի մասնակիցների վարքը:

ՀՀ անկախացումից հետո կարևոր նշանակություն ստացավ ազգային-քաղաքական մշակույթի ձևավորման խնդիրը: Հայ ժողովուրդը լինելով հպատակային տիպի քաղաքական մշակույթի կրող, մինչ օրս չի ձևավորել հասարակակենտրոն քաղաքական մշակույթ՝ մնալով անհատակենտրոնության տիրույթում: Անհատակենտրոն քաղաքական մշակույթը վաղ ժամանակներից իր տեղն է գտել արևելյան հանրույթներում:

Անհատակենտրոնությունը, ավանդույթի ուժով պահպանվելով հայ քաղաքական մշակույթի սահմաններում որոշակիորեն դրսևորվում է նաև հասարակական հարաբերություններում և հանդես գալիս որպես ազգային բնավորության գիծ: Մեր քաղաքական մշակույթում անհատակենտրոնությունը նկատելի է դառնում հատկապես քաղաքական էլիտայի շրջանակներում, երբ քաղաքական միավորները ձևավորվում և գործունեություն են ծավալում անհատների նախաձեռնությամբ: Ստեղծվում է մի իրավիճակ, երբ գաղափարական պայքարն իր տեղը զիջում է անձնական և կուսակցական շահերի բախման արդյունքում ի հայտ եկած պայքարին: Այս գործընթացն ընթանում է և´ իշխանության, և´ ընդդիմության շրջանակներում: Ըստ այդմ, իշխանությունը և ընդդիմությունը դուրս են մնում փոխլրացման գործընթացից:

Քաղաքական մշակույթները հասարակության լայն շերտերին մատուցելն այսօր հատկապես կարևոր է` յուրաքանչյուր հասարակության ներսում գոյություն ունեցող լարվածություններն ու պառակտումները հասկանալու համար: