Ո՞վ ձեզ իրավունք տվել դանակները սեղանին դրած ասուլիս տալ, գժվել ե՞ք

Վահագ Աղաբեկյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է . 

Մի քանի բան կա, որի մասին պետք է վերջապես գլուխ աշխատեցնել ու ընդունել:

1. Պետությունը, իր ամբողջ համակարգով, լեգիտիմ բռնության միակ մեխանիզմը պետք է լինի երկրում /Մաքս Վեբերից, ինքը հայտնի սոցիոլոգ է եղել/

2. Հանրային միջոցառումների, ներառյալ բողոքի և այլ բնույթի խաղաղ ակցիաների մասնակցելու իրավունքը հիմնարար ազատություն է։ Պետության մեջ այս իրավունքը՝ խոսքի եւ արտահայտման ազատության, ԶԼՄ-ների ազատության հետ միասին պետության հիմքն է: 

3. Նման միջոցառումների ժամանակ բռնության կոչերը, այդ թվում իշխանության տապալման վերաբերյալ, հակասահմանադրական է: Հակասահմանադրական է այնքան ժամանակ, մինչդեռ հեղափոխությունը կամ հեղաշրջումը հաջողության չի հասել: Սա իրավական կոլիզիա է, սրա մեջ այժմ խորանալու իմաստ չկա, դիսերտացիա չենք գրում: Մի խոսքով, բռնության կոչերը կամ իշխանության տապալումը խոսքի ազատություն չի, խոսքի ազատության իրավունքի չարաշահում է: Դա անօրինական է: 

4. Միտինգների չի կարելի գնալ զինված: Սա աքսիոմ է /տե՛ս կետ 1/: Եթե միտինգի մասնակիցը իր մոտ ունի հրազեն, դանակ, թուր, նռնակ կամ սոլնցեպյոկ, նա պետք է հեռացվի այդ միջոցառումից, տարվի ոստիկանություն և կատարվի դեպքի վերաբերյալ քննություն: Կապ չունի այդ մարդն իրավապաշտպան է, քաղաքագետ, նախրապան, լրագրող, գրանտակեր, թե գործազուրկ կամ թոշակառու: 

5. Լևոն Բարսեղյանի մասին լրագրողական եւ իրավապաշտպան կազմակերպությունները նախօրեին հայտարարություն են տարածել, ասելով. «Նրա փաստաբանի հաղորդմամբ այդ դանակն առաջին անգամ չէ, որ հայտնաբերվում է Լևոն Բարսեղյանի մոտ նմանատիպ իրավիճակներում, երբ ոստիկանությունը նրան բերման էր ենթարկում բողոքի ակցիաներից։ Սակայն ամեն անգամ այդ դանակի առկայությունն արձանագրվել է և անտեսվել, քանի որ չի համապատասխանել սառը զենքի չափանիշներին»: Հարց է առաջանում. այդ մարդը, լինելով իրավապաշտպան եւ ըստ էության տեղյակ լինելով օրենքի պահանջներից, տարիներ ի վեր գնում էր միտինգների ու հետը տանում էր դանակ, որը 0.5մմ ավելի կարճ էր, քան օրենքով սահմանվում է սառը զենքը, որ ի՞նչ աներ։ Սա իրավունքի դասական չարաշահում է, որը պետք է օրինական ընթացք ստանա՝ անկախ նրանից, այդ մարդուն կկալանավորեն, թե ոչ: 

6. Հետո՝ ԳԱԼԱ-ն եթեր է մտնում լիքը դանակներ սեղանին դնելով: Սա օրինակա՞ն է։ Ո՞վ ասեց։ Իրենց ընդդիմադիր լինե՞լն է այդ իրավունքը տվել։ Գժվել ե՞ք։

7. ԶԼՄ-ները պետք է լուսաբանեն հանրային կյանքը, ներառյալ հանրային միջոցառումները՝ կատարելով իրենց տեղեկատվություն տալու ֆունկցիան ԶԼՄ ազատության շրջանակներում: Բայց եթե ԶԼՄ-ները սկսում են բռնություն քարոզել, պաշտպանելով Սասնա ծռերին կամ Բեն Լադենին՝ դա անօրինական է: Մեկի համար Բեն Լադենն էր հերոս, մեկի համար էլ՝ նախրապան Վալոդը: Բռնի գործողություններ չի կարելի քարոզել ԶԼՄ-ներով: Անկախ դրդապատճառներից: Վերջակետ:

8. «Ժողովուրդը կորոշի» - սա անիմաստ եզր է, որ կիրառում են հռետորները՝ որոշումների համար պատասխանատվությունից սիրուն ձևով փախչելու համար: Սա դեմագոգիա է։