Սովորեցրու երեխայիդ կյանքի այս երեք սկզբունքները, եթե ուզում ես լավ զավակ մեծացնել

16 տարվա մանկավարժի փորձ ունեցող Ջոնաս Հարիսսոնը վերջին 5 տարիներին է միայն նկատել իր աշակերտների մոտ սխալ վարքի վարակիչ լինելու միտումը:

Նա ամեն մեթոդ արդեն օգտագործել է՝ երեխաներին կարգապահության կոչելու համար, կիրառել է պատժի ու խրախուսանքի մեթոդները, սակայն մի անգամ փորձառու ուսուցիչը գիտակցեց, որ այդ խնդիրը միայն ու միայն տանն է հնարավոր լուծել, ոչ թե դպրոցում: Ջոնասն օգտագործեց Ֆեյսբուքի հնարավորությունները և խնդրեց իր աշակերտների ծնողներին երեխաների հետ շփումների ժամանակ զերծ մնալ որոշակի դրսևորումներից:

Ահա նրա խոսքերը.

«Ես արդեն 16 տարի է՝ աշխատում եմ երեխաների հետ և նկատել եմ, որ նրանք դժվարանում են այս կյանքում անել 3 բան:

№1. Երեխաների համար ձանձրույթը անտանելի է: Նրանք սիրում են, երբ անընդհատ ինչ-որ բան է տեղի ունենում նրանց շուրջը: Խնդրում եմ, դադարեք երես տալ ձեր երեխաներին: Ու ոչինչ, որ նրանց համար կարող է ձանձրալի լինել: Դրա մեջ ոչ մի սարսափելի բան չկա:

№2. Ես շատ ծնողներ եմ տեսել, ովքեր հպարտանում են իրենց երեխաներով նրա համար, որ երեխան հաշվել ու կարդալ է սովորել նախքան դպրոց գնալը: Չեմ ուզում ձեզ հիասթափեցնել, բայց կարդալ ու գրել նրանք ուզեն, թե չուզեն, սովորելու են դպրոցում: Դրա փոխարեն ավելի լավ է նրանց վաղ մանկությունից սովորեցնել, թե ինչպես պետք է խաղալ, լավ ընկեր լինել և կարողանալ ունեցածով նրանց հետ կիսվել»:

Ջոնասն անտանելի հոգնել էր այն մտքից, որ երեխաներին անընդհատ պետք է հաշտեցնել կամ բաժանել նրանց կռիվը, երբ նրանք պարզապես չեն ուզում կիսվել իրենց խաղալիքներով: Ուսուցչի համար դժվար էր նաև երեխաներին ստիպել ինչ-որ բան անել՝ առանց օգնության:

Հանուն երեխաների ու նրանց ապագայի՝ սովորեցրեք ձեր երեխաներին գնահատել իրենց կյանքում եղած ամեն լավ բան:

 №3. «Երեխաների համար ծայրահեղ դժվար է «շնորհակալություն» և «ներողություն»ասելը  ինչպես հասակակիցներին, այնպես էլ մեծերին: Ցավոք, ժամանակակից  երեխաներից ավելի հաճախ  կարելի է լսել «էլի եմ ուզում» կամ «ընդամենը այսքա՞նը»:

Ես դեռ երեխաներ չունեմ, բայց երբ ծնող դառնամ, ես անպայման կսովորեցնեմ նրանց խաղալ ուրիշ երեխաների հետ, լինել լավ ընկեր, կարողանալ շնորհակալ լինել, հաշտվել այն մտքի հետ, որ կյանքը նաև ձանձրալի կարող է լինել: Այ երբ նրանք այս ամենը կսովորեն, այդ ժամանակ ես նրանց նաև հաշվել ու կարդալ կսովորեցնեմ»: