Կարծում եմ սա, ամեն դեպքում, կարևոր ձեռքբերում է: Միգուցե չի արտացոլում ցուցարարների բոլոր պահանջները, սակայն փաստ է, որ սա պայքարի արդյունքի արտացոլում է
Ուշադրության կենտրոնումԱլեն Ղևոնդյանը ֆեսբուքյան իր էջում գրում է.
Քիչ առաջ դիտում էի ՀՀ Նախագահի ելույթը: Վերացարկվելով ելույթի տեքստի դետալային վերլուծությունից, (քանի որ սոց.ցանցում գրառումը այլ ֆորմատի պետք է լինի) հաղորդագրությունը, որ ուղղվեց Քաղաքացիական շարժման ակտիվիստներին և ողջ հասարակությանը այն էր, որ դժգոհությունները փաստացիորեն հիմնավոր են, նախաձեռնվելու է աուդիտ և դրանից հետո նոր պարզ կլինի, թե ինչ կլինի հոսանքի գնի հետ: Մինչ այդ ամենը իրողություն կդառնա, ՀՀ կառավարությունը սեփական միջոցներով կփակի էլ.էներգիայի գնի փոփոխության տարբերությունը:
Կարծում եմ սա, ամեն դեպքում, կարևոր ձեռքբերում է: Միգուցե չի արտացոլում ցուցարարների բոլոր պահանջները, սակայն փաստ է, որ սա պայքարի արդյունքի արտացոլում է: Այս ձեռքբերման հեղինակը ու տերը Բաղրամյանում մի քանի գիշեր անցկացրած մարդիկ են: Սա կարևոր մեկնարկ է, որը քաղաքացուն նոր կարգավիճակ ու դեր է տալի ներհայաստանյան իրողությունների ներքո: Սակայն այստեղ պետք է մի կարևոր գործոն պետք է հաշվի առնել. եթե քաղաքացիական շարժումը չինստիտուցիոնալացվի, չվերածվի ինչ-որ միավորի, որը իր առջև դնում է քաղաքացիների ու հասարակության համար օրախնդիր հարցերի լուծում, ապա մենք հետագա մեր սոցիալ-գիտակցական հարթությունում զարգացում, իսկ հետագայում՝ նաև ձեռքբերումներ չենք արձանագրի: Շարժումը պետք է կազմակերպվի, որոշակիանա ու իր մեջ հստակ ընդգծված լիդերներ ֆիքսի: Սա է միակ արդյունավետ ճանապարհը:
ՀՀ Նախագահի ելույթից հետո բնականաբար ցուցարարների մի զգալի մասը հայտարարեցին, թե բավարարված չեն, թե բոլոր պահանջները չեն, որ կատարվել են: Սպասելի էր: Ցույցերին բնորոշ է առաջադրվող պահանջների մաքսիմալիզը; Ավելին՝ մի քանի ակտիվիստ, ովքեր անուղղակիորեն են առնչվում երիտասարդների կողմից նախաձեռնված այս կարևոր շարժման հետ, սկսեցին քաղաքական, իշխանափության հետ կապված լոզուգներ, կոչեր անել: Սովորաբար մեր տիպի երկրներում հասարակությունը իշխանություններին չի սիրում: Հավատացեք դրա հազար օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ պատճառ կա:Սակայն մի հանագամանք էլ կա. այդ իշխանությունը ծնվում է հենց այդ՝ իշխանությանը չսիրող հասարակությունից: Ինչ-որ առումով փակ շղթա է ստացվում:
Քաղաքացիական շարժման այս կարևոր փուլում փորձել շեշտադրումները փոխել և այդ շարժումը դարձնել «Քաղաքական», դա անհաջողության առաջին գրավականը կլինի: Դա մեր նորագույն պատմության ամենից գործուն քաղաքական օրնաչափություններից է:
Ի դեպ. քաղաքական կոչերը լավագույն ինդիկատոր է, թե ով ինչի համար է հավաքվել Բաղրամյանում: Քաղաքականությունը շահեկան կոմպրոմիսի արվեստ է, և նախաձեռնողները պետք է դա հստակ ֆիքսեն: Մաքսիմալիզմը՝ հաճախ կործանման ճանապարհ: