էսօր չեմ գնում, ո՛չ Բաղրամյան, ո՛չ Օպերա

Արսեն Կարապետյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. 

էսօր չեմ գնում, ո՛չ բաղրամյան, ո՛չ օպերա։ իմ համար էս փուլը ավարտված

ա) Իմ համար կարեւոր էր․ ա) երկրորդ օրը բանակցությունների չգնալը

բ) սերժի ճառից հետո այդ «լուծմանը» չխաբնվելը ու որ մարդիկ դրանից հետո ցույց տվեցին, որ կուտը չկերան։ Մինչեւ հիմա որեւէ սոցիալական շարժում դեռ հաղթանակ չի արձանագրել, նույնիսկ Մաշտոցի պուրակը իմ համար հեչ էլ հաղթանակ չէր, նույնիսկ պարտություն (երկար չխոսամ, մոտավորապես պերմյակովին մեզ շպրտելու կարգի բան էր)։

Հիմա չնեղանաք, բայց հայկական ֆազա մտավ։ ես չգիտեմ ով ա ճիշտ, ով ա սխալ։ Սխալը հիմա դրա մեջ խորանալն ա, իմ համեստ կարծիքով։ Ու զգում եմ, որ հիմա մեզնից դա են ուզում։ Ու հա, հոգնել եմ։ Գնում եմ տուն։ Որ հետո շարունակեմ, երբ պետք լինի։ Բայց հաղթանակ ընդհանրապես չկա։ Կան մի քանի ձեռքբերումներ, որոնք կապ չունեն բուն խնդրի առարկայի հետ։

Դրանց մեջ ա երիտասարդության իրական ուժի բացահայտումը ու մկանների վարժանքը։ Դրա մեջ էր էն, որ ճահճի տակ հոսոց ջուր այնուամենայնիվ կա։ Որ ՀՀԿն տեսավ, որ կենդանի խոսացող մարդ չունի, ունի գործիքներ, բութ ու անհարմար։ Որ սաքուլինկները շատ-շատ դիսերտացիայի պաշտպանության դռները կարան պահեն։ Որ մարդիկ ավանակ չեն։ Որ սերժը մեկ ա կռուծիտից էնկողմ մեկ էլ կարա ալիք խառնի, ու որ կարեւոր փոքր թեկուզ զիջման չի գնա։ Սրանք պարզ ու պրիմիտիվ բաներն են։ Մնացածը հասկանալու համար ժամանակ ա պետք։ 

Ոչ կոչ եմ անում, ոչ խորհուրդ տալիս։ Ով ինչ զգում ա դա էլ ճիշտ ա։ Ես գնացի տուն։ Չհաղթաց, բայց լրիվ ուրիշ տրամադրությունով, քան 10 օր առաջ։