Պուտինը չի կարող Սեչինի հետևորդը լինել

Արևմտյան մամուլը, դարձյա՛լ լիբերալ–պահպանողական համատեքստում, անընդմեջ քննարկում է ՌԴ Տնտեսական զարգացման նախարար Ալեքսեյ Ուլյուկաևի ձերբակալությունը, որն այլևս տնային կալանքով է փոխարինված: Այստեղ այդպես էլ չեն ուզում գիտակցել, որ ռուսական էլիտան, վաղուց արդեն, լիբերալ–ուժային/պահպանողական դասական բաժանման չի՛ ենթարկվում: Այլ կերպ ասած՝ եթե նույնիսկ բաժանարար գծեր կան, դրանք պիտի որոնել ա՛յլ, ոչ թե գաղափարախոսական շահերի տիրույթում: Իսկ եթե վերջինս չափազանց կարևոր է թվում, հարկ է միայն փաստերին հետևել և տեսնել, որ երկու պայմանական ճամբարներն էլ, պարտադիր բազմավեկտոր աշխարհի պահպանման պայմաններում, Ռուսաստանը դիտարկում են որպես եզակի, ինքնուրույն և պայմաններ թելադրող ուժեղ աշխարհաքաղաքական կենտրոն:

 

Անաչառ վերլուծողն այս առումով փաստերի սով չի ունենա և ազատ աշխարհի կողմից նկատվող բաժանումը, ամենապարզ՝ անձնական իշխանության/հարստության կռվին զուգահեռ, կփնտրի բացառապես վերոնշյալ կենտրոն դառնալու մեթոդների՛ մեջ:

Սա սկզբունքային խնդիր է, որովհետև վերջերս Հայաստանու՛մ էլ ենք նկատում դրսի վերլուծությունների պարզ փոխադրումներ, որոնք կարող են խնդիրներ հարուցել՝ իրականությունը հասկանալու առումով…

 

Այո՛, Մեդվեդև–Ուլյուկաև խումբը համարում է, որ ուժեղ Ռուսաստանին անհրաժեշտ է Արևմուտքի դեմ կռվել իր իսկ մեթոդներով: Այն է՝ բարեփոխումներ անել, սեփականաշնորհել, օրինակ, նավթային սեկտորը, քաղավիացիան, երկաթուղին, երաշխավորել մասնավոր սեփականությունը, բայց այդ ամենը՝ պետության հսկիչ փաթեթի խիստ վերահսկմամբ: Ինչ վերաբերում է սեչինականներին՝ այստեղ գործ ունենք առկա համակարգի կատարյալ կոնսերվացման, ավելի կոնկրետ՝ պետական կապիտալիզմի շահույթը բացառապես պետական խողովակներով բաշխելու հետ:

Հիմա. արդյո՞ք Պուտինն ամբողջովին սեչինական է և նույնիսկ վերահսկվում է նրա կողմից՝ ինչպես արևմտյան մամուլն է պնդում: Մեր համոզմամբ՝ Պուտինն իրեն ոչ թե հետևորդի, այլ անկախ արբիտրի դերակատարմամբ է օժտել: Այդ դեպքում արևմտյան ռեֆորմների կողմնակից Ուլյուկաևին ձերբակալելով՝ Պուտինն արդյոք չի՞ բացահայտում իր ընտրությունը: Հնարավոր է՝ այդպե՛ս, բայց դա չի փոխում բուն խնդրի էությունը. այն է՝ գաղափարախոսական բաժանում չկա, Պուտինն էլ հանդես է գալիս իշխանությունը որևէ մեկին չզիջելու արբիտրային դիրքերից: Հնարավոր է նաև՝ փչացնելով բոլոր կողմերին:

Պարզ պատճառով՝ աշխարհի ամենառեսուրսառատ երկրի բնակչության 15,5 միլիոնը աղքատ է, 20 միլիոնը շատ մոտ է այդ եզրին, մյուսների գնողունակությունը պակասել է 20%–ով, իսկ տնտեսությունն արագ ոտքի չի կանգնի՝ չնայած դրական կանխատեսումներին: Զուգահեռաբար՝ իշխանության ժամկետն է սպառվում, ժառանգորդ է պետք որոնել և դատելով ամեն ինչից՝ դա ոչ Մեդվեդևն է, ոչ՝ Սեչինը: Այո, Պուտինը չի՛ կարող թույլ տալ բարեփոխումներ, որոնք այս փուլում, իհարկե, ցավոտ կլինեն հանրության համար, և Արևմուտքի դերակատարումը կբարձրացնեն երկրում, բայց չի էլ կարող ոչինչ չանել, որովհետև Ռուսաստանը նմանվում է կործանման եզրին կանգնած ԽՍՀՄ–ին: Հանգամանք, ինչն արևմտյան մամուլի կարծիքով՝ նրան ստիպել է ընտրություն անել: Ընդ որում՝ վատ ընտրություն:

 

Բայց ի՞նչն է նրան խանգարում ընտրության փոխարեն առայժմ օգտվել լիբերալիզմի ու ազատ շուկայի հանդեպ ողջ աշխարհում առկա կասկածներից, երկրի նկատմամբ գոնե պակաս թշնամական վերաբերմունք ունեցող թրամփների հայտնությունից, ժամանակ շահել և ներսում էլ, արդար ցարի կեցվածքով, որոնել չեզո՛ք մեկին, եթե իր իշխանությունն այլևս անհնար դառնա:

 

Ոչի՛նչ: Այնպես որ շատ հնարավոր է շուտով նաև սեչինականների՛ մարգինալացումն ամրագրենք: Հակառակ դեպքում՝ մարգինալացված հանրությունն ի՛նքը կհայտնվի փողոցում, իսկ դա արդեն ոչ թե բոլորի, այլ Ռուսաստանի վերջը կնշանակի: Ո՞վ իմանա՝ ինչպես կդրսևորեն իրենց Չեչնիան ու մյուսները, և կշարունակի՞ Ռուսաստանը դաշնային լինել հետայսու:

 

Կասեք՝ ճիշտ նույնպիսի տեսակետ է, ինչպիսին մյու՞սը: Գուցե: Փոխարենն ավելի շատ փաստերի վրա է հիմնված, քան՝ օդից վերցված…