Անահիտ Կիրակոսյանը՝ դեռահասության փուլում գտնվող դուստրերի հետ հարաբերությունների և ամուսնու մասին

 

 

-Շատ անգամ, երբ հոգեբանական թեստեր եմ կարդում, ասում են՝ 3 տարի հետո ամուսինների մոտ վերանում է սիրահարվածության զգացումը, սկսվում է պատասխանատվության փուլը: Մենք, կարծես, չզգանք, որ 5 տարի անցել է: Վերջերս ամուսնուս հետ հաճախ ենք խոսում այդ թեմայով: Արտակը միշտ ասում է՝ երբ երջանիկ ես, ժամանակը շատ արագ է անցնում, երբ դժբախտ ես, հաշվում ես ժամանակը: Երևի թե, մենք այդ եզակիներից ու երջանիկներից ենք, որ մեզ մոտ շատ արագ թռավ ժամանակը: Մեզ մոտ չի կորել սիրահարվածության ու ռոմանտիզմի զգացողությունը,  կարոտը միմյանց հանդեպ, իրար ուրախացնելու, անակնկալ մատուցելու ցանկությունը: Առօրյան չի դարձել սովորական, ընտանեկան: Մեր նամակները չեն սկսվում՝«այսինչ բանը կբերես»-ով, մենք միշտ ասում ենք՝ «սիրում եմ», «կարոտում եմ», «սպասում եմ» և այլն: Սրանք այն բառերն են, որոնք 5 տարվա ընթացքում ոչ թե վերացել են, այլ շատացել:

 

 

 

-Իմ շրջապատում բոլորն ինձ ճանաչում են որպես խենթ: Մենք չենք ունենում սովորական երեկոներ: Նույնիսկ մեր փոքրիկ ծնունդը՝ հատկապես Արտակինը,  միշտ հետաքրքիր տոնի ենք վերածում: Արտակն ասում է՝ հյուրերը չեն սպասում՝ ինչպես է անցնելու ծնունդս, սպասում են՝ ինչ ես անելու այս անգամ: Սիրում եմ փոփոխություն, բայց իմ ընտանիքի հետ:Այդպես էլ շարունակելու եմ:

 

 

-Շատ ուրախ եմ, որ իմ տղան շատ հասկացող ու հրաշք փոքրիկ է: Հաճախ ասում են՝ ամեն բան դաստիարակությունից է կախված, բայց ես վստահ եմ, որ ամեն փոքրիկ ունի իր ներքին աշխարհը: Ինքը շատ  ակտիվ չէ, սիրում է խաղալ, կարողանում է նաև ինքնուրույն խաղալ: Հիմա տեխնիկան շատ է մտել մեր առօրյա: Երբ ես, ամուսինս տանն ենք, փորձում ենք անպայման միասին խաղալ: Հաճախ որդուս հետ հեքիաթ ենք կարդում, նա ոչ միայն լսում է, այլև պատմում, ընդ որում՝ օրիգինալ մի հատկություն ունի, երբեք հեքիաթը չի պատմում այնպես, ինչպես կա, երևակայում է, տարբեր հեքիաթներ իրար միքսում:

 

Հաճախ Հայկին ինձ հետ տանում եմ թատրոն: Շատ լավ հանդիսատես է. նայում է ներկայացումը, գիտի որտեղ պիտի ծափահարի:)

 

Աշխատանքս չի խանգարում զբաղվել փոքրիկով: Նաև աղջիկներս են շատ օգնում խնամքի հարցում:

 

 

-Որպես մայրիկ՝ ի՞նչ բարդություններ ես ունենում:

-Տարբեր տարիքում երեխաները տարբեր խնդիրներ են ունենում, բոլոր ծնողներն էլ առնչվում են դրան: Այլ հարց է, թե ինչպես ես կարողանում դուրս գալ դրա տակից: Ես ընտրել եմ երեխաներիս հետ ընկերություն անելու տարբերակը: Աղջիկներիս միշտ ասում եմ՝ յուրաքանչյուր բան կարող եք պատմել ինձ, եթե սխալվել եք, ես կներեմ, կփորձեմ օգնել, ոչ թե զայրանալ: Փորձում եմ պահել բալանսը ընկերության և մամայի միջև: Իհարկե, խստություն էլ կա, բայց ընկերությունը գերակշռում է: Կարծում եմ՝ այդպես ավելի արդյունավետ է, և երեխադ չի վախենում սխալվելուց կամ այդ մասին բարձրաձայնելուց:

Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այստեղ