Ախչի, բա խե՞ չես ճղուպերն ու տկողինը տիրալ...
Հասարակություն
Տարիների անդնդից մի փոքրիկ լույս է պեծին-պեծին տալիս: Հիշողության լույսն է: Այդ լույսերի մեջ տատս է.
-Թաքուն պան չպահես, Ժենիկ,- մորս ասում էր տատս,- հինչ օնես սեղանին տիր, թող խոխորցը աշկը քշտանա:
Չորս երեխա էինք, աչքներս միշտ թաքուն պահածի վրա: Մայրս կամաց, որ տատս չդժգոհի, ասում էր.
-Էս կնեկը խելքը կուրցրալա, յանի ղունաղի փայ չինի՞ …
Մայրս ինչ ուներ- չուներ, դնում էր սեղանին: Ճռճռան, գույնզգույն թղթերով շոկոլադներ, թթի չամիչ… Տատիկս նայում էր սեղանին ու բարկանում. -Ախչի, բա խե՞ չես ճղուպերն ու տկողինը տիրալ…
Աչքներս սկսեց սովորել, որ տանն ինչ կա, սեղանին է, թաքուն բան չկա, որ ընկնենք՝ ման գանք: Հետո արդեն որ ուրիշի տուն էինք գնում ու մի բան էին մեզ հյուրասիրում, չտեսի նման չէինք մեզ պահում, ասում էինք՝ մեր տանը կա, կերալ ենք…
Նուբար տատիկս ուրախանում էր. -Իմ խոխորցը աշկը ծակ չի, կո՜շտա…
Կուշտ աչքով մեծացանք: Որ մեր տունը հյուր էր գալիս, զարմանում էր. -էս կամփեդը- պանը պաց-պաց տիրալ եք, էդ խոխերքը օտու՞մ չեն…
Տատիկս ասում էր. ՄարԹու աշկը պիտի քշտանա, պերանը քշտացող չի… Ծակ աշկը մինակ վեղը կքշտըցնի…
Կես ամիս է արդեն տալիս- առնում եմ վարչապետի խոսքը՝ աչքը կուշտ լինելու հատկությունը: Մի բան հասկանում եմ, մի բան էլ չեմ հասկանում: Հասկանում եմ, երբ ասում է.
«Աչքի կուշտ լինելու հատկությունը կախված չէ փողի քանակից, «կաշիլյոկի» հաստությունից, ես գիտեմ բազմաթիվ մարդկանց…»: Սա իմ հասկացածն է:
Բայց չեմ հասկանում, երբ շարունակում է.
«Թիմն ընտրելուց ես, իրոք, ընտրել եմ այն մարդկանց, որոնց բարոյական կերպարի վրա վստահ եմ և ովքեր պաշտոնը չեն օգտագործի անձնական հարստացման ու սեփական բիզնեսի զարգացման համար... »:
Ա՜յ սա չեմ հասկանում: Նշանակած մարդկանց ունեցվածքին եմ նայում, կուտակածին ու մտածում՝ ո՞նց կարող է այդ մարդու աչքը կուշտ լինել ու այդքան կուտակի, պահի… Կամ խի՞ միայն կուտակածներին է վարչապետը պաշտոնի նշանակում: Հանրային սեղան կա… Այդքան ունեցվածքը այդքան քաղցածների կողքին ո՞նց է կուտակվել… ՀԳ Ախր մայրս, որ մեր աչքը կշտացնում էր, տակը բան չէր մնում…
Հասմիկ Բաբաջանյան
Նյութի աղբյուրը ` hraparak.am
1
2
3
4
5
2
3
4
1
2
3
4
5
