Էս տարվա Էրևանը

Վարդան Ոսկանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Էս տարվա Էրևանը լրիվ ուրիշ քաղաք ա՝ ուրիշ նախևառաջ իր մարդկանցով: Էս տարվա Էրևանն էն քաղաքն ա, որտեղ Քանյե Ուեսթը լողում էր Կարապի լճում, էս տարվա Էրևանն էն քաղաքն ա, որտեղ «System of a Down»-ը թնդացնում էր հրապարակը, էս տարվա Էրևանն էն քաղաքն ա, որտեղ լարված հարաբերություններ ունեցող Ռուսաստանի և Ֆրանսիայի նախագահներն իրար հետ ծաղկեպսակ էին դնում Ծիծեռնակաբերդում, էս տարվա Էրևանն էն քաղաքն ա, որտեղ հպարտ ու անհնազանդ երիտասարդությունը Բաղրամյանում վերջնականապես հուղարկավորեց մեր միջի Սովետը, և վերջապես էս տարվա Էրևանն էն քաղաքն ա, որի մասին գրում և ռեպորտաժներ են պատրաստում աշխարհի գրեթե բոլոր առաջատար լրատվամիջոցները:

Սակայն հենց վերջին օրերի Բաղրամյանն էր էս տարվա Էրևանի հավաքական դեմքը, առասպելը, երազանքը՝ իր խրոխտ և պահանջատեր երիտասարդությամբ, մեր լրագրողների հրաշալի աշխատանքով, անկախությունից ի վեր ոստիկանության թերևս ամենակոռեկտ պահվածքով, ձրի հաց ու ջուր բաժանողներով, մի հրահանգով շտապօգնությանը ճանապարհ բացող հազարավոր մարդկանցով:

Տարակույս չկա, որ Բաղրամյանը՝ որպես էս տարվա Էրևանի խորհրդանիշ-բարձրակետ, գեղեցիկ էր և վեհ բացառապես իր մարդկանցով, իսկ եթե այդ մարդիկ այժմ գրեթե չկան, ապա ոչ մի դեպքում չի կարելի թողնել, որպեսզի այն ասոցացվի բովանդակությունից զուրկ «մեգապոլիսային արվարձանի» հետ, որտեղ առասպելականությունը, ցավոք, նեխելու է արդեն իսկ պողոտայի դեմքը որոշարկելու «հավակնություն ի ցույց դնող» անիմաստ շարված աղբամաններում:

Էս տարվա էրևանն առասպելի քաղաք ա, այլ ոչ թե աղբամանների...