Իմ աչքով եմ տեսել Երեւանյան լճի հերոսին. տրոլեյբուսի կին վարորդն անձամբ է օգնել վթարված տրոլեյբուսի ուղեւորներին (ֆոտո)

66-ամյա Վերա Բելուխինան տեսել է՝ ինչպես է  1976 թ. սեպտեմբերի 16-ին վթարված տրոլեյբուսը ուղեւորներով ընկնում Երեւանյան լիճը: 18 տարեկան էր, Ռուսաստանի Դաշնությունից նոր էր եկել Երեւան եւ աշխատում տրոլեյբուսի վարորդ. «Այդ օրը ես հենց 15 համարի տրոլեյբուսի հետեւից էի քշում, միայն հասցրի տեսնել, որ իմ դիմացից ընթացող տրոլեյբուսը գլորվում է լճի մեջ: Կանգնեցի եւ իմ ուղեւորների հետ վազեցինք այդ կողմ: Շատ պիկ ժամ էր»: (ֆոտոռեպորտաժ)

Տիկին Վերան անձամբ է տուժած քաղաքացիներից մի քանիսին օգնություն ցուցաբերել. «Ես օգնում էի այն մարդկանց, որոնք արդեն դուրս էին եկել լճից, կամ նրանց, որոնց հանում էին լճից»:

Քիչ լռույթունից հետո 66 ամյա կինը շարունակում է. «Տեսել եմ՝ ինչպես է Շավարշ Կարապետյանը լճից մարդկանց հանում, փրկում նրանց կյանքը:  Ես այդ ժամանակ չէի ճանաչում նրան, հետո, երբ արդեն սկսեցին խոսել նրա մասին, նոր հասկացա՝ ով էր. հերոս էր, ես տեսել եմ Երեւանյան լճի հերոսին իմ աչքերով...»

Վերա Բելուխինայի կյանքը դժվարություններով լի է եղել. Ռուսաստանում հայ երիտասարդի հետ ամուսնանալուց հետո տեղափոխվել է Երեւան, որից հետո ամուսինը ավտովթարից մահացել է եւ նա մնացել է միայնակ: Վերան 30 տարի տրոլեյբուսի վարորդ աշխատելուց հետո հայտնվել է Նորքի տուն-ինտերնատում:

«Երկրորդ տարին է ծերանոցում եմ, տուն չունեմ, հիվանդ եմ, այդ պատճառով էլ եկել եմ այստեղ: Այստեղ ինձ շատ է դուր գալիս, զգում եմ ինձ ինչպես իմ տանը, բոլորը լավն են, մեզ լավ են վերաբերվում: Երբ նոր էի եկել դժվար էր մի քիչ, բայց հետզհետե հարմարվեցի: Ձանձրանում էի առանց ընկերների: Բայց հիմա սա իմ տունն եմ համարում, որն ինձ Աստված է տվել»,-ասում է նա եւ ժպտալով պատմում երիտասարդ տարիների մասին հիշողությունները. «Շատ եմ սիրում մասնագիտությունս, մեծ սիրով եմ աշխատել, դժվարությունների չեմ հանդիպել: Առաջին կարգի վարորդ էի, աշակերտներ ունեի, նրանց սովորեցնում էի վարել: Երիտասարդ էինք, շատ հետաքրքիր էր անցնում ամեն ինչ: Հիմա ամեն ինչ փոխվել է՝ երթեւեկությունը դժվարացել է, առաջ սովետական մեքենաներ էին, ավելի հեշտ էր վարելը: Նորություն էր, որ տրոլեյբուսի վարորդը կարող է կին լինել, 18 տարեկան էի այդ ժամանակ՝ գեղեցիկ, շիկահեր, ամբողջ քաղաքն էր ինձ նայում: Տղամարդ վարորդներ էին հիմնականում ու շատ հաճախ՝ վթարների ժամանակ կարողանում էի հեշտ ու հանգիստ դուրս գալ ստեղծված իրավիճակից...»: