Ինչ ապագա է սպասվում Եվրախորհրդարանին Շուլցից հետո
Ուշադրության կենտրոնում
Դեռ անցած տարվա նոյեմբերին Եվրախորհրդարանի էքս–նախագահ Մարտին Շուլցը հայտարարել էր, թե այլևս չի առաջադրի իր թեկնածությունը Եվրամիության օրենսդիր մարմնի ղեկավարի պաշտոնի համար: «...ես որոշում եմ կայացրել. չեմ առաջադրի թեկնածությունս Եվրախորհրդարանի նախագահի պաշտոնում՝ երրորդ անգամ ընտրվելու համար: Սոցիալ–դեմոկրատական կուսակցության ցանկով կառաջադրեմ թեկնածությունս` Բունդեսթագում ընտրվելու համար և կշարունակեմ Եվրամիության ուժեղացմանն ուղղված գործունեությունս, բայց արդեն` ազգային մակարդակով»,– ասել էր Շուլցը, ինչից հետո եվրոպական մամուլը նրան որպես արտգործնախարար Ֆրանկ–Վալտեր Շտայնմայերի իրավահաջորդ սկսեց դիտարկել, որին Մեծ կոալիցիան հաստատել էր որպես այս տարվա փետրվարին կայանալիք՝ դաշնային նախագահի ընտրությունների միասնական թեկնածու:
Ինչ վերաբերում է Եվրախորհրդարանին ու դրա նոր նախագահի ընտրությանը, այստեղ ինտրիգների պակաս չկար: Այժմ արդեն բոլորն են բացահայտ խոսում այն մասին, որ կուլիսային պայմանավորվածությունների արդյունքում Իտալիայի էքս–վարչապետ Սիլվիո Բեռլուսկոնիին վերջապես հաջողվեց չորրորդ փորձից հետո Եվրախորհրդարանի նախագահ դարձնել իր դաշինքի անդամ, իտալացի Անտոնիո Տայանիին (Եվրոպական ազգային կուսակցությունից, ով համահիմնադիրն է Բեռլուսկոնիի՝ «Առաջ, Իտալիա» կուսակցության), որն, ասում են, փորձառու քաղաքական գործիչ է և ժամանակին արդյունաբերական հարցերով եվրակոմիսարի պաշտոնն էր զբաղեցնում:
Ընտրվելն՝ ընտրվեց, բայց, արդյո՞ք, նույնքան խարիզմատիկ ու կարող գործիչ կլինի, ինչպիսին Շուլցն էր՝ փորձագիտական շրջանակների հետ միասին կասկածում է եվրոպական մամուլը: Հատկապես որ իտալացին արդեն իսկ իր ճեպազրույցում հայտարարել է, թե չի պատրաստվում Շուլցի նմանությամբ արձագանքել ցանկացած մանր ու մեծ եվրոպական խնդրի, ինչպես նաև՝ քիթը խոթել միջազգային խնդիրներում:
Եվրոպացիները անհանգստացած են, որովհետև հասկանում են, որ հատկապես Բեռլուսկոնիի համակիրը լինելով, հնարավոր է, Անտոնիո Տայանին տուրք տա ապաինտեգրացիոն տրամադրություններին, որ կարող է ԵՄ–ի քայքայման առիթ դառնալ, ինչպես նաև՝ ըմբռնումով մոտենալ ԱՄՆ նորընտիր նախագահ Դոնալդ Թրամփին՝ զանց առնելով բուն եվրոպական շահերն ու ԱՄՆ–Եվրոպա պարտադիր համագործակցության ընդունված հրամայականը:
Մամուլն արդեն հասցրել է այս ամենում մեղադրել եվրոպացի լիբերալներին, որոնց առաջնորդ Գի Վերխոֆստադտը վերջին պահին հանեց Եվրոպայի օրենսդիր մարմնի ղեկավարի պաշտոնում իր թեկնածությունը՝ հնարավոր դարձնելով Տայանի ընտրությունը: Բայց դա էլ միակ ինտրիգը չէր. ըստ էության, երեկվա քվեարկությունից դեռ մի շաբաթ առաջ, եվրոպական մամուլում լուրեր էին պտտվում այն մասին, որ Եվրախորհրդարանի հիմնական ֆրակցիաների միջև, գաղտնի մի փաստաթղթով, պայմանավորվածություն է կնքվել՝ հիշյալ պաշտոնը մշտապես իրար մեջ ռոտացիոն կարգով կիսելու վերաբերյալ, և չնայած Սոցիալ–դեմոկրատները փորձել են վերջին պահին հրաժարվել պայմանավորվածությունից, չեն հաջողել: Ազգային կուսակցությունները նրանց մեղադրել էին ուխտադրժության մեջ, և սրանք էլ այլ ելք չէին ունեցել, քան հակադրվել՝ չհակադրվելով...
Իրականում, սակայն, բոլորն են հասկանում, որ Մեծ կոալիցիայի վերջն այժմ եկել է, և նոր նախագահի հետ միասին՝ հիմա պիտի նաև ուժերի նոր հավասարակշռություն ստեղծվի: Բայց դրանով հանդերձ՝ Եվրախորհրդարանն, իհարկե, եղել և մնում է Եվրոպայի, այսպես ասած, ամենաազգային մարմինը: Պատգամավորներն այստեղ ընտրվում են ամենասովորական քաղաքացիների, նրանց թվում՝ եվրոսկեպտիկների, աջերի, ձախերի, կոմունիստների, լիբերալների, ուլտրաազգայնականների ու ամեն կարգի գաղափարականների միջոցով: Ճիշտ է՝ հնարավոր է, որ Շուլցի հեռանալով վերջացավ նաև մի ամբողջ Մեծ շրջան, որում եվրոպական խնդիրները շատ ավելի լայն համատեքստում էին դիտարկվում: Հնարավոր է՝ այժմ ԵԽ–ն միայն իր մասնավոր–նեղ հարցերով զբաղվի, հաջողի կամ նույնիսկ առկա վստահության փշուրներն էլ կորցնի: Բայց որ ամբողջովին նոր և ծանր շրջան է սկսվում՝ անհերքելի փաստ է:
1
2
3
4
5
2
5
2
4
5
