Հայի մի տեսակ կա, որ նույնիսկ զոհաբերությունն է ծաղրում

Լիլիթ Սիմոնյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

 Ես հասկանում եմ այդ տեսակին, որկրամոլ այն տեսակին որի ստամոքսը աչքերից սկսում ու ոտքի ծայրով ավարտվում է եւ միեւնույն է՝ չի հագենում: Ես Դավիթին խորհուրդ չեմ տալու հացադուլ չսկսել, որովհետեւ զոհաբերություններով է պայքարը արդյունքի հասնում, իր նպատակին հասնում: Իսկ այսօր մեր գերագույն նպատակը նախ քով քովի լինելն է, խելք-խելքի տալն է ու ԱՐԱՐՔ գործելը:

Դավիթն այն անհատականություններից է որ ԱՐԱՐՔ գործելով է ապրում, համոզումով է ապրում, վճռական է ապրում եւ ապրում է հանուն ապրելու այլ ոչ ուտելու, ոչ պաշտոնի, ոչ կուսակցական հավակնությունների: 

Դավիթ Սանասարյան, եթե անգամ ազգանունդ չիմանայինք, միեւնույն է քեզ տեսնելուն պես իսկույն հսականալի ու տեսանելի է թե տոհմիկ ու ազնվական հայ ես: Ես հարգում եմ որոշումդ եւ զորակցում եմ քեզ: Վստահ եմ որ մի քանի հազար մարդ ճիշտ իմ տեսակետն ունեն գործունեությանդ ու անձիդ նկատմամբ:

Ուժ, տոկունություն, առողջություն եմ մաղթում քեզ, իմ ազնիվ բարեկամ: Իսկ գաղափարդ այնքան գայակղիչ է, որ սկսեցի ինքս էլ մտմտալ, թե չարժե՞ արդյոք որ ես էլ այստեղ սկսեմ հացադուլ եւ հենց նույն խնդրով՝ հային սթափեցնելու եւ մոտեցնելու համար իր ազգային խնդիրներն ինքնուրույն լուծելու գիտակցությանը:

Կից նյութն այստեղ