Բառերով դժվարանում եմ նկարագրել այն զգացողությունն ու հուզական ապրումները, որոնք ապրեցի այսօր

Հրաչ Բասմաջյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Այսօր մասնակցեցինք դոնորության ակցիայի, որի նշանակությունն ու կարևորությունը թերևս ավելորդ եմ համարում կրկին ասեմ:

Առաջին հայացքից շատ հաճելի է, երբ մասնակցում ես նման միջոցառման ու գիտես, որ քո արյունը կարող է պիտանի լինել ու փրկել թեկուզ մեկ մարդու կյանք:
Սակայն այդ ամենն ունի իր շատ մռայլ ու ցավալի է ասել, բայց նաև անդառնալիի հետ առնչվելու գործոնը: Խոսքս Յոլյանի անվան հիվանդանում բուժում ստացող անձանց մասին է:

Առիթ ընձեռվեց շրջել մանկական բաժանմունքում և հանդիպել իրենց բուժումը ստացող երեխաների հետ:
Պարզ է, թե հաճախ ինչ ախտորոշմամբ են բուժում այնտեղ և, որ բուժման ավարտը միշտ չէ, որ կարող է տալ դրական արդյունք:

Թերևս նման հաստատություններում, որտեղ բժիշկներն անում են առավելագույնը մարդու կյանքի համար՝ քողարկված է մեր առօրյայից և վարագույրից այն կողմ տեսարանն իրոք սարսափելի է:

Բառերով չեմ կարող նկարագրել թե ինչ կարող է զգալ մարդ նայելով այդ փոքրիկ ու անմեղ արարածներին, որոնք անցնում են տառապանքների և փորձությունների հորձանուտով: Հնարավոր չէ նկարագրել թե ինչ է արտացոլվում երեխաների ծնողների աչքերում:
Կյանքը հաճախ անարդարացի ու անսահման դաժան է գտնվում ոմանց համար: Թող ոչ ոք, երբեք չանցնի նմանատիպ փորձութույունների ճանապարհով:

Իսկ 380 մլ. արյուն հանձնելը /իսկ հենց այդքան է անհրաժեշտ դոնորության ժամանակ հանձնել/ կարող է փրկել և մարդկային կյանքեր և ընտանիքներ...
մարդ ծնվում են, սակայն Մարդ դառնում...