Ամառային սիմֆոնիա

 Ցերե՜կ…Օդից անօդություն է կախված:Տաքությունից մարմինները կիպ գրկվել են խոնավի, գուլորշու  հետ: Ամբողջ քաղաքում քայլող քթանցքեր են` փակված տապի խցաններով:Փոշին, որ օդի մեջ է, տանինքների վրա, տերևների մարմնին, մարդկանց մազերին ու դեմքին, արդեն տհաճություն է առաջացնում

   Արև՜…արևը տեղացած անեծքներից   ավելի է լայնացել, շողավորվել ու վիրավորված ինքնասիրությամբ ավելի է  բարձրացնում իր ջերմությունը: Արևից վառված, շիկացած պատերի տակ, անգամ, մի շուն չես գտնի, մարդկանց հետքերը վերացած են: Եղած , չեղած մի քանի ցայտաղբյուրները հազիվ են դիմանում խառնամբոխի հարձակմանը: Նրանց համար, երևի, մարդիկ են փոշի…

  Օդից անօդություն է կախված, ու լսելի են ինչ որ սրտխփոցներ:

  Գիշե՜ր…  ամռան գիշերների մեջ դեղնանարնջագույն անհասկանալի երանգ կա: Փողոցներից, քաղաքի տանիքներից, բաց պատուհաններից, գյուղի առվակից, ցերեկվա տապից թմրած աչքերից նույն մեղեդին է լսվում` ինչ որ թռչնային նոտաներ` դեռևս անհայտ մի օկտավայից դիեզաբեմոլային վայրիվերումներով, անկրկնելի ու անմեկնելի:

  Քամի՜ն…քամին դարչնաբույր է տարածում, որը լցվում է փողոցների, տանիքների, բաց պատուհանների, առվակների ու մարդկանց աչքերի մեջ…

  Սենտիմնետալություն կա ամռան անօդության մեջ …