Բաքվի խաղերը պրծան, Բաքվի հարամություններն էլ վերսկսեցին

Կոնստանտին Տեր-Նակալյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Ոնց որ և կանպպատեսվում էր, Բաքվի խաղերի ավարտից հետո, բադրջանները էլի սկսեցին լկտիանալ սահմանի վրա ու կարդում ենք, որ կրկին սկսել են ականանետներ կիրառել շփման գծում։ Սա դժվար է զարմանալի բան համարել ու դատելով «ավանդույթններից» մինչև ամսվա վերջ իրավիճակը միայն ավելի է թեժանալու, իսկ բախումներն ավելի են ինտենսիվանալում, մինչև մի հատ էլ հավեսով չբամփենք գլխներին, մի 50-100 կորուստ չպատճառեք, ինչից հետո մի քանի ամսով սրանք կհանգստանան...

Բայց սա փակ շրջան է ու այսպես թե այնպես ոչ շաահեկան։ Ոչ շահեկան թեկուզ այն պատճաառով, որ ինչքան էլ 50-100, կամ էլ նույնիսկ 1000 կորուստներ պատճառենք հակառակորդին, միևնույն է, ամենայն հավանականությամբ մենք էլ անկորուստ չենք կարողանա մնալ։ Ցավոք սրտի։ Ու սա ստատուս քվոյի ու հղփացող Ադրբեջան ունենալու հետևանքներից է։

Սակայն այլընտրանքներն էլ պակաս անարյուն ու խանդավառ չեն թվում, քանի որ ստատուս քվոն ունի միայն երկու ռեալ այլընտրանք՝ պատերազմի լայնածավալ փուլի անցում և կապիտուլյացիա (փողզիջմանը չհավատաք, մի մատ տեղ տանք՝ արմունկախառը կծելու-պոկելու են)։ Ու որքան էլ «փոխզիջումիստները» լոլոներ պատմեն խաղաղապահների ու խաղաղ կարգավորման հեռանկարների մասին, միևնույն է, կապիտուլյացիայի ամենափափուկ հետևանքներից մեկը լինելու է զուտ այն, որ պոստերն արդեն գտնվելու են մեր տարածքի խորքում ու զինվորները զոհվելու են առաջվա պես, իսկ խաղաղապահներից դեռ ոչ ոք խեր չի տեսել, որ մենք տեսնենք։

Դե պատերազմի ակտիվ ֆազան էլ՝ ակտիվ ֆազա է։ Չեմ ասում պատերազմի վերսկսում, որովհետև չի կարելի վերսկսել մի բան, ինչը չի էլ դադարել, մեր մոտ հիմա դիրաքային-հոգեբանա-տեղեկատվական հիբրիդ պատերազմ է ընթանում ու ակտիվացնելու դեպքում մենք իհարկե կհաղթենք, բայց ինչ գնով։ Այ սա է խնդիրը։ Կոպիտ ասած, մենք հիմա կանգնած ենք մի դաժան երկընտրանքի առջև. պահպանել ստատուս քվոն ու տարեկան 50-100 մարտական կորուստներ ունենալ՝ առանց իրավիճակի փոփոխության, կամ էլ դիմել վճռական գործողությունների ու մեկընդմիշտ լուծել Ադրբեջանական հարցը, բայց կարճատև այդ պատերազմում ունենալ մի քանի հազար զոհ։ Երկուսն էլ համաձայնվեք ոչ ցանկալի հեռանկարներ են, բայց դե ինչ արած, իրականությունը սա է։