Իշխանության հարցը որոշվում է իրական քաղաքական պայքարում, սահմանադրությունն ընդամենը այդ ամենի ձևական, իրավական ամրագրումն է, ոչ ավելին

Բայց հիմնական մտահոգությունը կառավարման համակարգի փոփոխության հարցն է, մեխն այն է, որ նոր սահմանադրությամբ իշխող հհկ-ն իր լիդերով կերկարաձգի իշխանությունը: Հիմա ի՞նչ, դրա դեմ թղթով են պայքարում, թե՞ իրական քաղաքականությամբ: Կարծես մինչ օրս այնպես սիրուն, հաջողությամբ գործող սահմանադրության օգնությամբ իշխանության դեմն առան, նոր սահմանադրությունը պետք է խանգարի:

Գործող սահմանադրությամբ էլ կարելի է երկարաձգել իշխանությունը, գլխավոր պաշտոնյաների կուսակցական ռոտացիայի ձևով, ինչպես եղավ Ռուսաստանում: Վարչապետ-նախագահ, նախագահ-վարչապետ ռոտացիայով կամ էլ այլ ձևերով, դրա ռեսուրսն իրականում ունի իշխանությունը:

Այնպես՝ որ բովանդակային քննարկում չկա, թե որքանո՞վ է անհրաժեշտ փոփոխությունը: Մի կողմից մեղադրվում է նախագահի պաշտոնը, որի մեծ լիազորությունները թույլ են տալիս գրեթե միանձնյա իշխել, մյուս կողմից դեմ են այդ պաշտոնի լիազորությունների քչացմանը և կոլեգիալ իշխանության ձևավորմանը պառլամենտարիզմի միջոցով:

Մի հատ կողմնորոշվեք՝ ի՞նչ եք ուզում: Ուզում եք պարզապես զբաղեցնել հհկ-ի ու նախագահի տեղը, թե՞ համակարգային փոփոխությունների կողմնակից եք ու ինչպե՞ս եք դա պատկերացնում: Եթե կա ավելի լավ առաջարկ, ապա ներկայացնել է պետք:

Ինձ, օրինակ, ոչ պակաս մտահոգում է, որ կարող է երկարաձգվել նաև այսօրվա ընդդիմության իշխանությունը, նոր պառլամենտ անցնեն նույն դեմքերն ու դժբախտ պատահարները, քանի որ հենց նրանք են իրականում հավերժացնում գործող իշխանությունն իրենց քայլերով կամ քայլերի բացակայությամբ:

Իշխանության հարցը որոշվում է իրական քաղաքական պայքարում, սահմանադրությունն ընդամենը այդ ամենի ձևական, իրավական ամրագրումն է, ոչ ավելին: