Հարսս կույս էր` տղաս չէր կարողանում...ԱՐՄԱՆԻ ՄԱՅՐԸ ԱՄՈԹԻՑ ԳԵՏԻՆՆ Է ՄՏԵԼ :O
Արմանը անսահման սիրում էր Մոնիկային: Սերը փոխադարձ էր : Երկար տարիներ ընկերություն անելուց հետո զույգը որոշում է ամուսնանալ: Աղջկա ծնողները դեմ են լինում, բայց Մոնիկան այնքան է սիրում Արմանին, որ պայքարում է իր սիրո համար, և ծնողները լռում են հանուն երեխայի երջանկության:
Անցնում են ամիսներ… Մոնիկան և Արմանը ամուսնանում են , նախկան ամուսնական առաջին գիշերը վայելելը զույգի աչքերից երջանկություն էր ծորում…: Լույսը բացվում է, նորապսակների սենյակում աղմուկ է տիրում: Սկեսուրը անհանգստացած վազում է դեպի ննջասենյակ, փորձում է պարզել վեճի պատճառը բայց նրան ոչ ոք չի լսում: Մոնիկան անդադար լացում է, իսկ Արմանը աղջկա մազերից քաշում և բռունցքներով հարվածում է նրան:
Արմանի մայրը' տիկին Նվարդը հասկանում է, որ վեճի թեման կուսությունն է : Նա անմիջապես որդու կողմն է անցնում, աղջկա հասցեին հնարավոր բոլոր անպարկեշտ բառերն օգտագործելով: Տիկին Նվարդը կանչում է հարևաններին և հարևանների ներկայությամբ ամոթանք տալիս հարսին, ում այդքան սիրում էր Արմանը: Հարևանների խորհրդով Մոնիկային տանում են կնախտաբանի /գինեկոլգի/ մոտ: Մոնիկային ստուգում է կնախտաբանը և ասում , որ նա կույս է:
Տիկին Նվարդը չհավատալով բժշկին Մոնիկայնին տանում է մեկ այլ բժշկի մոտ, ուր վստահ է , ոչ մի ծանոթ չի հանդիպելու: զննումից հետո կրկին հաստատում են, որ Մոնիկան կույս է, և բժիշկը առաջարկում է ստուգել ամուսնուն: Տղան ինքնագոհ իջեցնում է տաբատը և ասում. ”Ինձ ես ուզում ստուգես, իմ ինչը ստուգես, կարողա դու էլ կույս չես ուզում ես վրես մնաս” … ակնհայտորեն Արմանի սեռական օրգանը փոքրիկ է լինում, և պարզ է, որ նա ոչ մի կնոջ չի կարող զրկել կուսությունից , ուր մնաց թե …
Սկեսուրը ամոթխած դուրս է գալիս բժշկի մոտից և ասում "Հարսս կույս էր, պարզապես տղաս չէր կարողանում … ”:
Մոնիկան այլևս երբեք չվերադարձավ ամուսնու մոտ, նա Արմանին ու իր ողջ ընտանիքին չներեց: Արմանը մնաց մենակ և տառապեց, նրա հետ ոչ ոք չցանկացավ ամուսնանալ, քանի որ արդեն հարևաները տարածել էին, որ նա անկարողունակ է ու էգոիստ … :
Հ.Գ. "Ձեր աչքի գերանը թողած, մի փնտրեք ուրիշի աչքերի մեջ փուշ” :
Ուղիղ խոսք բաժնում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են
Անցնում են ամիսներ… Մոնիկան և Արմանը ամուսնանում են , նախկան ամուսնական առաջին գիշերը վայելելը զույգի աչքերից երջանկություն էր ծորում…: Լույսը բացվում է, նորապսակների սենյակում աղմուկ է տիրում: Սկեսուրը անհանգստացած վազում է դեպի ննջասենյակ, փորձում է պարզել վեճի պատճառը բայց նրան ոչ ոք չի լսում: Մոնիկան անդադար լացում է, իսկ Արմանը աղջկա մազերից քաշում և բռունցքներով հարվածում է նրան:
Արմանի մայրը' տիկին Նվարդը հասկանում է, որ վեճի թեման կուսությունն է : Նա անմիջապես որդու կողմն է անցնում, աղջկա հասցեին հնարավոր բոլոր անպարկեշտ բառերն օգտագործելով: Տիկին Նվարդը կանչում է հարևաններին և հարևանների ներկայությամբ ամոթանք տալիս հարսին, ում այդքան սիրում էր Արմանը: Հարևանների խորհրդով Մոնիկային տանում են կնախտաբանի /գինեկոլգի/ մոտ: Մոնիկային ստուգում է կնախտաբանը և ասում , որ նա կույս է:
Տիկին Նվարդը չհավատալով բժշկին Մոնիկայնին տանում է մեկ այլ բժշկի մոտ, ուր վստահ է , ոչ մի ծանոթ չի հանդիպելու: զննումից հետո կրկին հաստատում են, որ Մոնիկան կույս է, և բժիշկը առաջարկում է ստուգել ամուսնուն: Տղան ինքնագոհ իջեցնում է տաբատը և ասում. ”Ինձ ես ուզում ստուգես, իմ ինչը ստուգես, կարողա դու էլ կույս չես ուզում ես վրես մնաս” … ակնհայտորեն Արմանի սեռական օրգանը փոքրիկ է լինում, և պարզ է, որ նա ոչ մի կնոջ չի կարող զրկել կուսությունից , ուր մնաց թե …
Սկեսուրը ամոթխած դուրս է գալիս բժշկի մոտից և ասում "Հարսս կույս էր, պարզապես տղաս չէր կարողանում … ”:
Մոնիկան այլևս երբեք չվերադարձավ ամուսնու մոտ, նա Արմանին ու իր ողջ ընտանիքին չներեց: Արմանը մնաց մենակ և տառապեց, նրա հետ ոչ ոք չցանկացավ ամուսնանալ, քանի որ արդեն հարևաները տարածել էին, որ նա անկարողունակ է ու էգոիստ … :
Հ.Գ. "Ձեր աչքի գերանը թողած, մի փնտրեք ուրիշի աչքերի մեջ փուշ” :
Ուղիղ խոսք բաժնում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են
1
2
3
4
5
2
3
5
2
3
4
5
