Գուցե քյորլինգ՝ ֆուտբոլի փոխարեն

Չէ, տղերք շատ լուրջ, ինչ կլինի, որ ֆուտբոլը «թարգենք», ասենք մի քանի տարով, մեծիմասամբ մոդյիկ դարձած ֆուտբոլային ֆանատիզմը կվերանա հետզհետե, կարելի է, ինչպես ասվում է հայնի ֆիլմում, խմայված միջոցներով այլ սպորտաձևեր զարգացնել։ Դե զարգացնելը մի քիչ ճոխ է ասված, բայց ամեն դեպքում, օրինակ ծանրամարտը։ Բայց չէ, կրկին ինչպես ասում են՝ ուպսսսս, ծանրամարտի հարցում էլ վիճակը մի բան չէ, քանի որ հավաքականը մի տարով որակազրկվել է, դե ուրեմն վերադառնանք սիրելի շախմատին, մանավանդ որ հայ քաղաքական դաշտում էլ շախմատը միս ու արյուն ունեցող խաղ է։

Թե չէ պահանջել Հայրապետյանի հրաժարականը, այս կամ այն ֆուտբոլիստի հավաքական կանչելը և այլն, կարծում եմ անլուրջ է։ Չէ, իրոք կարծում եք եթե վաղը Ռուբեն Հայրապետյանին փոխարին Պաոլո Մակինցյանը, հայկական ֆուտբոլում ինչ-որ բան է՞ փոխվելու։ Բայց չէ իրականում խնդիրը ՀՖՖ ղեկավարը չէ, այլ հենց ձևակերպման բացակայությունը՝ հայկական ֆուտբոլ։ Չէ որ համաձայնենք չկա նման բան, չկա հայկական ֆուտբոլ, գուցե եղել է մի պահ հին սովետական տարիներին, կամ եղել է նման հնարավորություն անկախության տարիների սկզբին, երբ կարելի էր ինչպես ամեն ինչ, ֆուտբոլն էլ ռելսերի վրա դնել, բայց դե ախր հիմա չկա։ Մեկ կամ տասնմեկ Մխիթարյանը դա դեռ ֆուտբոլ չէ, ֆուտբոլը դպրոցն է ֆուտբոլային ու ընդհանրապես, ֆուտբոլը բակն է, կարկատած գնդակ «տշող» երեխաներն են։ Ուզում ենք ունենալ ֆուտբոլ, խնդրեմ բարեկարգ երկրի ամենափոքր գյուղերի խաղադաշտերը, տրամադրեք երևանյան խաղադաշտերը շահագրգռեք երեխաներին՝ բոլոր երեխաներին ֆուտբոլ խաղալ, ֆուտբոլային փիլիսոփայություն և արժեհամակարգ մտածեք, թե չէ ՝ բան եք գտել գործ եք բացել։

Ու քանի դեռ չլինի դպրոցը չի լինի ֆուտբոլը առավել ևս հայկական ֆուտբոլը։

Գերման Մայրապետյան