Դա ես չէ, որ ասում եմ, այլ մարդիկ են իմ ականջին շշնջում. Անդրանիկ Շահինյան

Past.am-ը գրում է.

Ընթերցողներից շատերը կհիշեն 90 ականներին իր հումորային ծրագրերով հայտնի Անդրանիկ Շահինյանին:Երգիչ դերասանը, կարծեք, երկարաժամկետ «հանգստի»էր մեկնել և վերադարձավ բոլորովին վերջերս, իր` «տանը մնացած»աղջիկների մասին «Ուզող չունեմ» հումորային տեսահոլովակով:

Past.am-ի հետ զրույցում վերջինս անկեղծացավ՝ խոսելով տևական դադարի,նոր նախագծերի, սիրելի կնոջ, պապիկ դառնալու մասին, իհարկե, չմոռացավ նշել,որ իր հետ զրույցում անեկդոտը բոլորովին էլ ավելորդ չէ …

-Ադրանիկ, դուք 90-ականներին երգիծական հաղորդումների ամենից շատ պահանջարկ ունեցող դերասաններից էիք, ներկայացնում էիք Ձեր համարները: Ինչո՞վ էր պայմանավորված երկարատև լռությունը:

 -Ժամանակ առ ժամանակ պետք է լռել` նոր մտքեր հավաքելու համար:

-Երկար չէ՞ր այդ լռությունը:

-Չեմ կարծում, հատկապես, որ արդարացված էր: Այն իր արդյունքը տվեց: Խոսքս Endorfin նախագծի մասին է, որը դեռ երկար գործ ունի անելու:

-Փաստորեն, պատճառն ասելիքի սպառումը կամ դաշտում նոր «տերերի» հայտնվելը չէր:  

-Իհարկե ոչ, ասելիք միշտ էլ կա, ես դրա պակասը չունեմ: Իսկ դաշտում հայտնվածները, կարելի է ասել՝ անում են նույնը, ինչ ես արել եմ: Բայց դա ինձ չի խանգարում, ավելի շատ օգնում է:

Ինչո՞վ:

-Նրանով, որ իրենց կանացի կերպարները միշտ ինձ են հիշեցնում: Դա ես չէ, որ ասում եմ, այլ մարդիկ են իմ ականջին շշնջում:

-Այս տարիների ընթացքում Հայաստանո՞ւմ եք եղել: Ինչո՞վ եք զբաղվել:

-Ես միշտ շրջագայում եմ, թե´ Հայաստանում, թե´ դրսում համերգների, տարբեր միջոցառումների եմ մասնակցում: Կամ էլ հանգիստս եմ վայելում դրսում:

- Այսօր ոլորտում  ակտիվ աշխատողներն անգամ դժգոհում են եկամուտներից: Դուք գո՞հ եք ձեր հոնորարներից:

-Կասեմ այսպես` ինձ բավարարում է… Ես չեմ սիրում դժգոհել, դա լավ բան չէ:

- Գուցե ա՞յլ աշխատանք, բիզնե՞ս ունեք:

-Ներեցեք, բայց դա գաղտնիք է (ծիծաղում է):

-Վերջերս ներկայացրիք հումորային երգ-տեսահոլովակ` «տունը մնացած» աղջիկների մասին: Մտահղացումն ինչպե՞ս առաջացավ:

- Ինչ վերաբերում է այդ թեմային, ապա այն արդիական եմ համարում:

-Ինչո՞ւ: Ըստ Ձեզ` մեր աղջիկները «տա՞նն են մնում»:  

-Ոչ թե «տանն են մնում», այլ հասկանում են, որ ամեն ինչ ունեն՝ բացի բախտից: Շատ եմ հանդիպում նման դեպքերի ու միշտ կատակում եմ` ասելով. «Մեկի ճակատին գրած է «բախտ», մեկինին` «անբախտ», իսկ մյուսի ճակատին ուղղակի «խզբզած» է:

-Երգի մասին արձագանքները տարաբնույթ էին, չե՞ք վախենում նեղացնել,վիրավորել ձեր երկրպագուներին այդ երգով:

-Այս երգը իմ և գործընկերոջս կերտած կերպարներին է վերաբերում, ոչ թե կոնկրետ մարդու: Այն պարզապես հումորայի տեսահոլովակ է: Եթե մենք կորցրել ենք մեր հումորը և ամեն ինչ լրջացնում ենք, նշանակում է` դադարել ենք լինել հումորով ազգ:

-Հնարավո՞ր է՝ ձեզ հանդիպենք երգչի կարգավիճակում:

-Այս նախագիծը փաստում է, որ առայժմ այդպես կլինի, իսկ ապագան ժամանակը ցույց կտա: Մենք դեռ շատ անելիք ունենք հումորի դաշտում:

-Մյուս անգամ ի՞նչ թեմայի կանդրադառնաք:

-Թեման գաղտնի կպահեմ, բայց կասեմ, որ արդեն իսկ երգը կա, մնում է այն գործիքավորել և տեսահոլովակ նկարահանել:

-Ի դեպ, թեև այդ տեսահոլովակը Youtube-ում կա, սակայն հեռուստաընկերություններով չի ցուցադրվում: Չե՞ք մտածում այն հեռուստադիտողին հասցնել:

-Սեպտեմբերից այն անպայման կցուցադրվի նաև հեռուստատեսությամբ:

-Անդրանիկ, այսօր հեռուստադաշտը ողողված է տարբեր հումորային ծրագրերով, սքետչերով: Հետևո՞ւմ եք:

-Ժամանակ առ ժամանակ` այո: Բոլորն էլ հավանում եմ:

-Գո՞հ եք որակից, ասելիքից:

-Ես չեմ սիրում դժգոհել: Դա իմ առավելությունն է (ծիծաղում է):

-Այդ դաշտում այսօր մտերիմներ ունե՞ք:

-Իհարկե, գրեթե բոլորի հետ էլ մտերիմ եմ:

-Մե՞ծ է տարբերությունը 90-ականների և այսօրվա երգիծանքի միջև:

-Ոչ մի տարբերություն չկա, ինչ ունեինք, այն էլ ունենք և այսօր:  

- Փաստորեն, տեղում դոփո՞ւմ ենք:

-Ո´չ, ինչո՞ւ: Այնքան էլ երկար ժամանակ չի անցել, որ շատ բան փոխվեր:

-Որևէ հեռուստանախագիծ չե՞ք ուզում մշակել:

-Նախապես չեմ սիրում խոսել ծրագրերից: Տեսնենք, շատ նախագծեր կան:  

-Մասնագիտությամբ դերասա՞ն եք:

-Ե́վ երգիչ եմ, և́ դերասան:

-Շոու-բիզնեսն ամենասկանդալային  ոլորտներից է, հաճախ ներկայացուցիչները միմյանց ոտքի տակ են փորում: Առնչվե՞լ եք նման երևույթի:

-Եթե նույնիսկ մեկ-երկուսն իմ նկատմամբ նման բան են արել, թող Աստված ների: Բումերանգ է, եթե ինչ-որ մեկը նմանք քայլի է դիմել, վախենում եմ, որ ինքն իրեն կորցնի:

 -Ինչպե՞ս եք վերաբերվում բամբասողներին: 

-Վատերին խղճում եմ ժպիտով, իսկ լավ մարդկանց համար  աշխատում եմ,  որպեսզի միշտ ժպտան ու առողջ ապրեն:

-Կպատմե՞ք Ձեր ընտանիքի մասին:

-Կասեմ այսպես: Ունեմ  շշմելու լավ ընտանիք՝  կին, ում պաշտում եմ, երկու դուստրեր, որոնց համար ապրում եմ: Երջանիկ եմ, որ ունեմ հենց այս ընտանիքը: Աստված բոլորիս ընտանիքներին պահապան:

-Իսկ ինչո՞վ են զբաղվում ձեր կինն ու աղջիկները:

-Ընտանիքս դրսում է: Մեծ աղջիկս ամուսնացած է, շուտով թոռնիկ կունենանք: Նրանք դրսում իրենց բիզնեսն ունեն, ես էլ պարբերաբար այցելում եմ իրենց:

-Ձեր կինը չի՞  դժգոհում այդ  հեռավորությունից:

-Ո´չ, չի դժգոհում: Մենք  հաճախ ենք տեսնվում:

-Անդրանիկ, գուցե մեր զրույցը եզրափակենք որևէ անեկդոտով:

-Խնդրեմ, սիրով, թեև չգիտեմ՝ գրավոր խոսքով որքանով կկարողանամ փոխանցել էմոցիաներս: Երեխան ուսուցչին ասում է. «Մենք ընտանիքով մեկնում ենք ԱՄՆ պապիկիս մոտ: Նա կուրացել է: Նրան պետք է խնամել, համ էլ շատ հարուստ է»: Ուսուցիչը հարցնում է. «Ինչո՞ւպապիկիդ չեք բերում այստեղ՝ իր կարողությունն էլ հետը»:

 «Բայց ես ասացի` պապիկս կուրացել է, ոչ թե գժվել»,- ասում է երեխան:

Նելլի Մարգարյան