Մեր սպան որևէ ցուցիչով չի կարող ցանակցած վիճակում ստորադասվել որևէ երկրի սպայից
Ալեն Ղևոնդյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
Մի քանի ամիս առաջ մի բավական բարձր կոչում ունեցող պաշտոնաթող հայ զինվորականի հետ զրուցում էի նրա տանը: Բարձր կրթվածության ու կեցվածքի տեր մարդ էր զրուցակիցս: Ամեն բանից խոսեցինք՝ ռազմական քաղաքականություն, բանակի վիճակ, ռուս-վրացական պատերազմ, տնտեսություն, Չինաստան, ահաբեկչություն և այլն: Զրույցը հետաքրքիր էր այդ մարդուն ճանաչելու տեսանկյունից հատկապես: Զրույցի ժամանակ հանգիստ նստած, որևէ բանից չկաշկանդված թեյ էինք խմում, երբեմն սուր բանավիճակում:
Զրույցի ժամանակ հանկարծ զանգ եկավ զրուցակցիս. նա, նայելով զանգահարողի համարին, նստած տեղից ոտքի կանգնեց ու սկսեց ռուսերեն, մի տեսակ զեկուցային ոճով, բայց ոչ բանակային ոճով պատասխանել զանգահարողին: Ակնհայտ էր, որ նա մի տեսակ լարվեց և միաժամանակ շոյվեց այդ զանգից՝ կարծես մոռանալով, որ սենյալում մենակ չէ: Պարզ էր, որ զանգահարողը գործող կամ պաշտոնաթող ռուս զինվորական էր: Դրանից հետո նրա դեմքի արտահայտությունը մի տեսակ փոխվեց, նա իրեն ավելի ինքնավստահ ու կարոևորված զգաց կարծես:
Մի տեսակ մեր զրույցը, համենայն դեպս ինձ համար, այդ զանգից հետո չստացվեց: Ես որևէ առումով ինձ իրավունք չեմ վերապահում գնահատելու այդ մարդուն, նրա՝ հայրենիքի ու պետության առջև վաստակը, կեցվածքը: Սակայն մի բան ներսումս ըմբոստացավ այդ մարդու պահվածքի մեջ:
Որքան էլ մենք գիտենք ռեալությունը ռուսների, մեր, մեր անվտանգության ապահովման մասին, մենք պետք է հասկանանք ու վերջապես ընդունենք, որ մենք ենք էս փոքր, հազար խնդիր ունեցող «անտեր» երկրի տերը: Ու մեր սպան որևէ ցուցիչով չի կարող ցանակցած վիճակում ստորադասվել որևէ երկրի սպայից, դեռ ավելին՝ հաճախ մի քանի գլուխ բարձր է...
1
2
3
4
5
1
3
4
5
1
2
3
5
