Պաթետիկ լիբերալների իրական դեմքը

Թե ում փաստարկն է դիմանում քննադատության կամ որն է ավելի խելքին մոտ վարկած, կարծում եմ պետք է թողնել իրավապահ մարմինների հետաքննությանը: Հարցն այստեղ լրիվ այլ հարթության մեջ է:

Ցանկացած անհատ ինքն է որոշում, թե ինչպես ներկայանալ և դիրքավորվել հասարակության մեջ: Կարելի է անվերջ խոսել մարդասիրության ալգորթմներից և եվրոպական արժեքներից, դատապարտել հանրության այս կամ այն բարդույթը, սակայն ներքուստ չլինել այդպիսին: 

Երիտասարդների բախումը, թերևս վերոնշյալի լավագույն ապացույցն էր:

Հասարակական ամենատարբեր նախաձեռնություններում աչքի են ընկել թե «Ժառանգության» ակտիվիստները, և թե Նարեկ Սամսոնյանը, ովքեր հաճախ խոսում են եվրոպական արժեհամակարգի մասին իրենց պատկերացումների ու աշխարհայացքի մասին:

Բացի դա, գաղտնիք չէ, որ նրանք բոլորն էլ դատապարտում էին ցանկացած բռնություն, մեղադրում իշխանություններին ուժ գործադրելու և հանրային կարծիքը ճնշելու համար և այլն: 

Այսօր ունենք լրիվ այլ պատկեր: Նմանատիպ կոչեր անողները ոչ միայն հանրային կարծիք հայտնելու համար դուրս են եկել իրար դեմ, այլ նաև ուժ են գործադրում հայտնած կարծիքը ճնշելու նպատակով: Այստեղ արդեն բացարձակ նշանակություն չունի, թե ով է ում նկատմամբ բռնություն իրականացրել, միջադեպը կազմակերպված է եղել, թե ոչ, հարձակվել են թե` պաշտպանվել, բարիները հաղթել են չարերին, թե` հակառակը: 
Այստեղ գործ ունենք դասական ապօրինության հետ: Նախկինում «ազատություն» ու «ոչ բռնությանը» բղավողների ձևավորած լիբերալի իմիջը, պարզապես փուչիկի պես պայթեց:

Տղաներն անկասկած վարկանիշի բարձրացման խնդիր ունեն այսուհետ: