Մեր ընդդիմադիր քաղաքական-ակտիվիստական դաշտը գնալով ավելի է աբսուրդի թատրոն հիշեցնում

Գուրգեն Վարոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Էս մեր ընդդիմադիր քաղաքական-ակտիվիստական դաշտը գնալով ավելի է աբսուրդի թատրոն հիշեցնում։ Էդ Դավիթ Շահնազարյանի պրոտեժե Նարեկ Սամսոնյանի ու «Ժառանգության» Հովսեփ Ղազարյանի ծեծկռտուքի պատմությունը այնքան ապսուրդային է, որ չգիտես էլ՝ խնդա՞ս, թե՞՚ լաս։

Մի կողմից, գոնե ինձ համար ակնհայտ է, որ ծեծուջարդի հրահրողը, տոն տվողն ու չափերն անցնողը Նարեկ Սամսոնյանն է։ Պարզ է, որովհետև իրոք աբսուրդ ա, երբ ամբախ-զամբախ բաներ ես խոսում քաղաքացիական կուլտուրայից ու քաղաքակրթվածությունից, քո իսկ խոսքով խոստովանում ես, որ դու ես հրավիրել էդ մարդկանց քո գրասենյակ, բայց միևնույն ժամանակ մոտդ զենք է լինում՝ թեկուզ գազային։
Հետո, եթե եկել էին ծեծելու, իրոք, հո կամիկաձե չե՞ն, որ տեսնեն, որ դուք հերիք չի զինված եք, մի բան էլ թվով ավելի շատ եք ու մեկ ա նետվեին ձեր վրա տփելու։
Բացի դրանից, զռռում ա, որ Սամսոնյան Նարեկը ակնհայտորեն ստում է ու դա զռռում է նրանից, որ նա կիրառելով հռետորական որոշ պրիմիտիվ հնարքներ ու պոպուլիզմ, իր հրապարակային ելույթներում անընդհատ փորձում է շեղել ուշադրության ֆոկուսը։ Ժողովրդական լեզվով ասած՝ ««Բռնեք գողին» առաջինը գոռում է հենց գողը» իրավիճակ է։