Ի՞նչ միջոցներով վերագործարկել «Նաիրիտը»
Ուշադրության կենտրոնում
Անի Սանոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
Նաիրիտ գործարանի մի հարցի լուծման հետ զուգընթաց առաջ են գալիս նոր խնդիրներ:
Ինչպես հիշում ենք, «Նաիրիտի» աշխատակիցները պայքարում էին իրենց աշխատավարձերի փոխհատուցման համար և բարեբախտաբար նրանց պայքարը ունեցավ դրական արդյունքեր: Մոտավորապես երկու ամիս առաջ կառավարությունը փոխհատուցեց նաիրիտցիների 5 տարվա ընթացքում կուտակված աշխատավարձերը:
Այս խնդրի լուծումից հետո նաիրիտցիները հայտարարեցին, որ պայքարելու են գործարանի վերագործարկման համար: Եթե նախորդ պահանջը ուրվագծում էր որոշակի լուծումներ, ապա Նաիրիտի վերակառութցումն ու վերագործարկումը պահանջում է բավականին երկար ժամանակ` հասկանալու համար, թե ինչ միջոցներով է այն հնարավոր կյանքի կոչել:
Լրագրողների հետ զրույցի ժամանակ «Նաիրիտի» նախկին մամլո խոսնակ Անուշ Հարությունյանը, անդրադառնալով գործարանի վերագոծարկման խնդրին, ասել է. «Վարչապետը չպիտի նստի ասի՝ սպասում եմ՝ եթե հայտնվի ներդրող՝ հարց չկա: Այդպես հարց չի լուծվում: Պետությունն ունի մի հսկայական, ունիկալ ձեռնարկություն, եւ ինքը պետք է կարողանա այդ ձեռնարկությունը ներկայացնել աշխարհում եւ փնտրել ու գտնել ներդրողներ: Ոչ թե հայտարարել, թե նպատակահարմար չի եւ տանել նրան, որ պետք է լուծարել գործարանը»:
Իհարկե բոլորն էլ ցանկանում են տեսնել երբեմնի հսկայի վերագործարկումը, սակայն պետք է հաշվի առնել մի քանի հանգամանքներ: Նաիրիտի վերագործարկման համար անհրաժեշտ գումարի չափը կազմում է 350 մլն դոլար: Սա գործնականում, փաստացի, նոր գործարանի հիմնում է:
Սա Հայաստանի պես երկրի համար այդքան էլ փոքր գումար չէ: Ինչ խոսք, լավ կլիներ, եթե պետությունն ունենար այնպիսի հնարավորություններ, որ կարողանար սեփական ուսերին վերցնել վերակառուցման գործը` չսպասելով օտարերկրյա ներդրողներին: Սակայն այսօր Հայաստանում կան այլ խնդիրներ ևս:
Ինչ վերաբերվում է օտարերկրյա ներդրողներին, ապա այո բնական է, որ պետք է ներդրողներ գտնել, սակայն այս պայմաններում տրամաբանական է, որ «Նաիրիտի» մասով հետաքրքրությունները կարող են մեծ չլինել օտարերկյա գործարարների շրջանակներում:
Ժամանակին բանակցություններ եղել են հնդիկների, ռուսների և չինացիների հետ, սակայն այս պահին ոչ ոք պատրաստակամ չէ կատարել խոշոր չափի ֆինանասական ներդրումներ գործարանը ոտքի կանգնեցնելու համար:
Ստեղծված իրավիճակում կառավարության քայլը պետք է լինի ներդրողներին խրախուսելը: Այս մասով էլ կառավարությունը պատրաստ է սառեցնել, գործարանի բոլոր պարտքերն ու ծախսերը, եթե ներդրող հայտնվի:
Եթե մանրամասնենք, ապա գործարանն ունի ահռելի պարտքեր, որոնց սառեցումն արդեն ենթադրում է մի քանի միլիարդ դրամի աջակցություն պոտենցիալ ներդրողներին:
Բացի դա, որտե՞ղ է գրված, որ պետությունն ինքը պետք է բյուջեից ներդրում կատարի: Չմոռանանք, որ գործարանը հանդիսանում է մասնավոր սեփականություն:
1
2
3
4
5
1
2
3
4
5
5
