Օգնել չես կարողանում, մի խանգարի

Մարգարիտ Եսայանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Ամառն անցավ: Սկսվում է աշունը, այս անգամ՝ իսկապես թեժ: Եվ այդ թեժության հիմքը դրել են իշխանությունները, հակառակ մշտապես ընդդիմության հայտարարագրած ՛՛թեժ՛՛ աշունների, որոնք այդպես էլ կամ չեն կայանում, կամ ձախողվում են: Իսկ աշունը թեժ է լինելու, որովհետև երկրի Հիմնական օրենքի բարեփոխումների գործընթացը չի կարող ոչ մեկին անտարբեր թողնել, եթե իրեն համարում է այս երկրի քաղաքացի, ոչ թե եկվոր կամ անցվոր: 

Նախ՝ բարի աշուն եւ բարի գործեր եմ մաղթում բոլորիս։ 
Ինչ սպասելիքներ կան այս աշունից․

1․Հասնել հասարակական համաձայնության սահմանադրական բարեփոխումների նախագծի վերջնական տարբերակի հարցում։

2․Հաջողությամբ կազմակերպել եւ անցկացնել սահմանադրական հանրաքվեն։

3․Քաղաքական բոլոր կենսունակ ուժերին համախմբել հանուն երկրի զարգացման։

4.Սահմանադրության փոփոխություններին ՛՛ոչ՛՛ ասող քաղաքական ուժերի մեջ սերմանել իրատեսություն ու լավատեսություն։

Սա՝ նվազագույնը: Արդեն սկսվել է մի գործընթաց, որը հենց այս հունով էլ ընթանում է։ Չեմ թաքցնի՝ ճիշտ եմ համարում, որ դեմ լինեն, թե կողմ՝ քաղաքական կուսակցությունների ճնշող մեծամասնությունը երկրի նախագահի հետ հանդիպում-քննարկումների է գնում։ Սա կարեւոր քայլ է երկրի քաղաքական ուժերի կայացման ու համախմբման ճանապարհին։ Նրանք, ովքեր իրենց փորձում են հեռու պահել, համարժեք գնահատական ստացան Վենետիկի հանձնաժողովից՝ անտարբերը իրավունք չունի ինքզինքը քաղաքական ուժ համարել և հավակնություններ ունենալ։

Բնական է, որ գործի շահերից ելնելով՝ երկրի նախագահը իր հրավերը ընդունած կուսակցություններին պիտի լսեր ու նրանց առաջարկները քննարկեր, գնահատեր յուրաքանչյուրի տեսակետներն ու համադրեր բարեփոխումների նպատակների ու խնդիրների հետ: Սերժ Սարգսյանը քիչ է խոսում, բայց՝ տեղին ու բովանդակալից: Նախագահականում արդեն կայացած հանդիպումների լրահոսը ակնհայտ է դարձնում՝ նրանք, ովքեր առաջնորդվում են ողջամտության կանխավարկածով, սթափ են գնահատում իրավիճակն ու զարգացումները: Նրանք, ովքեր առաջնորդվում են աբիժնիկությամբ, ովքեր այդպես էլ չկարողացան թոթափել մաղձն եւ չարությունը, մնացել են նույն կաղապարի մեջ: Մեկ է՝ ինչի մասին կլինի խոսքը՝ Սահմանադրության, թե փողոցային երթևեկության կանոնների, նրանք կրկնելու են իրենց հին երգացանկը: 

Այս ամողջ պատմության մեջ ավելի շատ տխրում եմ առաջին նախագահի համար՝ նրան ընկալելով որպես խորհրդանիշ և անկախ Հայաստանի պատմության մաս, տխրում եմ, որ նա այդպես էլ իրենից դուրս ոչինչ չի կարողանում տեսնել ու համարում է, որ աշխարհը իր շուրջը պիտի պտտվի, բայց մոլորակը, չգիտես ինչու, պտտվում է ինքն իր առանցքի շուրջ: Չեմ ուզում մանրամասների մեջ մտնել, բայց նույնիսկ ավելի երիտասարդ տարիքում արդեն հայտնի է՝ ժամանակը չի վերադառնում ու չի վերադարձնում ոչինչ: 
Եթե չես կարողանում օգնել, մի խանգարի:

Սահմանադրական փոփոխությունները երկրի զարգացման հերթական աստիճանն են, մենք պատրաստվում են կառավարման համակարգ փոխել: Ո՞վ է ասում, որ ռիսկեր չկան, որ բոլոր քայլերը հալած յուղի պես հեշտ ու հանգիստ են տրվելու: Շատ լավ է, որ կողմ ու դեմ կարծիքների բախում կա, շատ շահեկան է, որովհետև ՀՀ նախագահը ոչ մի խելամիտ խոսք ու առաջարկ ականջի հետև չի գցում: Սա անձնական գործ չէ: Սա պետության գոյության հիմքերը հանգուցող հարց է, երբ ոչ մեկս չենք կարող անտարբեր լինել ու պահանջներ ներկայացնել միայն: 

Ոչիշխանական ուժերը այնքան են իրենց ամեն քայլը, անգամ հազն ու փռշտոցը համաժողովրդական գործ ու շարժում որակել, որ հիմա ՛՛համաժողովրդական՛՛ հասկացությունը դարձել է կիսատ-պռատության ու մշտապես թողնել-հեռանալու խորհրդանիշ: Իշխանությունը ուզում է իսկապես համաժողովրդական համաձայնության հասնել երկրի Հիմնական օրենքի բարեփոխումների հարցում, որովհետև այդկերպ է տեսնում Հայաստանում համակարգային փոփոխությունների ու կառավարման համակարգի կատարելագործման ռեալ հնարավորությունները: 

Կրկնում եմ՝ օգնել չես կարողանում ու չես ուզում, մի խանգարի,հատկապես՝ չես հաջողելու։
Ամենահեշտը ՛՛ոչ՛՛ ասելն է: Ասա ու գնա, բայց հետո չգաս ու չհարցնես՝ ինչու՞: