Պատերազմը հեչ լավ բան չի

Գարիկ Պետրոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Ոչ մի առյուծ կողմ չի պատերազմին...

Բայց ինչքան շակալ ու բարսուկ կա օրնիբուն երազում է դրա մասին:
Ուզում ես տեսականորեն ռազմական գիտությունների դոկտոր պրոֆեսոր եղիր, եթե գոնե մեկ օր չես եղել պատերազմի մեջ` դու չգիտես, թե ինչ է դա:

Երբևէ չեմ հայհոյել Հայաստանից հեռացողներին, արտագաղթողներին, փախուստի դիմողներին: Ես դրա իրավունքը չունեմ: Ու քանի որ ուշ ժամ է ու պաթոսիկը գնացել է քնելու, հանգիստ կարող եմ ասել` ես ինքս ունեմ միլիոն պատճառ հեռանալու, ու միլիոն հնարավորություն` կյանքիս մայրամուտը արժանավայել անցկացնելու, բայց ես այստեղ Նոյեմբերյան ու Իջևան ունեմ, Արցախ ու Բանգլադեշ ունեմ, Նախիջևան ու Ծալկա ունեմ, Ախլցխա ու Սյունիք ունեմ...

Հա, օրը մի հիմարության վրա փորձում ենք կենտրոնանալ ու ժամանակ սպանել, չգիտես ինչի իր անմիջական պարտականությունները կատարող պաշտոնյաին շնորհակալություն ենք հայտնում, ուրախանում ենք, որ մեր արևին մեր ճնշմամբ հարցեր են լուծվում, անիմաստ գաղափարական տուրուդմփոց ենք ծավալում հարցերի շուրջ, որոնց լուծման հետ իրականում մենք բացարձակ կապ չունենք և այլն և այլն...

Բայց պատերազմը դա վատ բան է: Կապ չունի, որ դու արդյունքում հաղթելու ես, որ դու առյուծ ես, որ դու հաղթած ես:

Պատերազմում լինում են զոհեր, թեկուզ` մեկ զոհ: 
Չկա ծնող, որի համար զավակի մահը կարելի է ինչ-որ բանով: արդարացնել: Չկա նման ծնող:

Պատերազմից խուսափելը վախի հետ ոչ մի ընդհանրություն չունի:

Խելացի եղիր այնքան, որ հաղթես առանց կորուստների` մարդկային կորուստների:
Որպես կանոն` ոչ մի պատերազմ հաղթած զորավար չի ցանկանում, որ այն կրկնվի, բայց միշտ հայտնվում են դեղնակտուցներ, որոնք իրենց վիճակագրի գիտելիքներով մոծակի նյարդայնացնող բզզոցի նման աղաղակում են պատերազմի անհրաժեշտության մասին: 
Գոնե այս դարում պետք է վիճահարույց խնդիրները լուծել առանց արյուն թափելու