«Պատահել է, որ ինձ ասված մի բառից մինչև հոգուս խորքը վիրավորվել եմ ու լաց եղել». Անի Քոչարյան
ՄշակույթԴերասանուհիներ կան, որոնց աշխատանքային խիտ գրաֆիկը նրանց ավելի կենսունակ ու գրավիչ է դարձնում: Անի Քոչարյանը քսանվեց տարի Հ. Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի բեմից իր կերտած կերպարներով ծափերի է արժանանում ու դրական փոխադարձ էներգիայով լեցուն առաջ է շարժվում:
Իրեն հատուկ բարյացկամությամբ էլ պատասխանեց Past.am-ի հարցերին:
- Թատրոնում ո՞րն է ձեր սիրելի կերպարը, ում դուք մարմնավորում եք:
- Թատրոնում ամսական խաղում եմ տասից ավելի ներկայացում, որը դերասանի համար քիչ չէ: Բոլոր կերպարներս սիրում եմ, բայց առանձնակի վերաբերմունք ունեմ Գոգոլի «Ռևիզոր», Կարինե Խոդիկյանի «Սիրային քառանկյունի», «Մորգանի խնամին» ներկայացման Նատաշի, Թամար Հովհաննիսյանի «Վեջին կանգառ»-ի Սվետայի հանդեպ:
- Շիրվանզադեի «Մորգանի խնամին» պիեսի արդիականությունը կա՞ մեր օրերում:
- Այո, իհարկե կա մեր օրերում, այն արդիական է մեր իրականության մեջ: Դա այն ներկայացումներից մեկն է, որն անցնում է լիքը դահլիճներով, նաև արդիական լինելու պատճառով: Հիմա էլ մենք օտարամոլ ենք ու մեր կյանքում կան այն բոլոր արատները, որոնք ցույց ենք տալիս բեմում:
- Մշտապես գեղեցկադեմ Անի Քոչարյանին դիտում ենք նաև «Անհասցե ծնվածները» սերիալում, ձեր կերտած կերպարի հետ ընդհանրություն ունե՞ք:
- Սերիալում երիտասարդ գործընկերներ ունեք, հավանո՞ւմ եք նրանց:
- Պիտի գովեմ նրանց, քանի որ շատ ազնվորեն են մոտենում իրենց գործին: Աշխատասեր են, նպատակասլաց, ուզում են հնարավորինս համոզիչ լինել, որը և ստացվում է:
- Թատրոն, կինո, իսկ կյանքում ընկերների դերը ո՞րն է:
- Ընկերներս, ընկերուհիներս պատահական ընտրված չեն, մենք տարիների պատմություն ունենք, լավ ու վատ օրեր ենք կիսել: Երբեք չեմ զղջացել նրանց վստահելու հարցում:
- Իսկ ձեր մտահոգությունները ո՞ւմ հետ եք կիսում:
- Առաջին հերթին ընտանիքիս անդամների` ամուսնուս և որդուս հետ եմ խոսում, քննարկում:
- Մե՞ծ է ձեր որդին:
- Որևէ հարցի շուրջ, եթե տրամաբանությունը մի բան է ասում, սիրտը այլ բան է ուզում, որո՞վ եք առաջնորդվում:
- Երիտասարդ տարիքում միայն սրտով, զգացմունքով էի առաջնորդվում, հիմա ավելի շատ տրամաբանությամբ: Ու տեսնում եմ, ու պատրաստ եմ լինում դրանց հետևանքները կրելուն: Տարիքի հետ սիրտը նահանջում է, իր տեղը զիջելով խոհեմությանը:
- Ինչ-որ կարևոր հարց վճռելիս ի՞նչ դեր ունեն կարծիքները:
- Առհասարակ լսում եմ կարծիքներ, սակայն միշտ անում եմ այն, ինչ ինքս ճիշտ եմ համարում: Փառք աստծո դեռ սխալված չկամ: Ուղղակի որոշում կամ վճիռ կայացնելիս խղճիդ ձայնը պիտի լսես, որից նաև տեսակդ, դեմքդ չկորցնես: Սակայն ի վերջո որոշողը մենք չենք, Աստված է որոշում, այս կյանքում մենք կատարողներ ենք, ամեն մեկս իր առաքելությամբ մեր գործ ենք անում ու ըստ այդմ պատժվում կամ պարգևատրվում ենք:
1
2
3
4
5
1
2
3
4
1
2
