Հայկական դեժավյու (մաս վերջին)

Գարիկ Պետրոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Մանուկ հասակում միշտ միաժամանակ մի քանի գիրք էի կարդում: Սկսում էի վերջից, հետո սկիզբից, բաց էի թողում երևույթների գեղարվեստական նկարագրությունները: 
Վերջին տաս օրերին մանրակրկիտ ուսումնասիրեցի և վերհիշեցի անցած 25 տարիների ժամանակագրությունը: Պարապ ջուր ծեծոցիների ժամանակաշրջանը: Մի քանի բառով ներկայացնեմ այն, ինչ իրականում կա: 

Իշխանությունը չի պարտվում: Ընտրությունը երբեք արդար չի լինում: Ժողովուրդը երբեք չի հաղթում: Մնացյալը ֆարս է: Ես գիտեմ, թե ինչ է լինելու դեկտեմբերի 7-ին, ու անգամ վստահ եմ, թե ով ինչ է ասելու, հայտարարելու, դատապարտելու և այլն... վստահ եմ նաև, որ այս ամենը շատերը գիտեն: 

Ամենասարսափելին. Մենք` ժողովուրդս, միշտ հայտնվում ենք պարտվողի կարգավիճակում, բայց եկեք չմոռանանք, որ հաղթողի կարգավիճակում ևս հայտնվում է ժողովուրդը : Իշխանությունը և նրան սպասարկողը ևս ժողովուրդ է: Ու հերիք է մեզ ներկայացնենք որպես ընտրյալ ազգ: Մենք էս ենք` հերոսներով, արտագաղթածներով, վաճառականներով, երեսփոխաններով, բանվորով, գյուղացիով, բոլորով...ու ոչ մեկս ավելի այս ազգի ներկայացուցիչ չի քան ասենք.... ախր անուններն էլ չեմ ուզում տամ:
Հետևություն... երբ մենք պարտվում ենք, հաղթում են նրանք, ովքեր 25 տարի զտում են մեր ազգը` միլիոնավորներին վանելով սեփական երկրից: 

Հաճախ սթափվածները ինձ հարցնում են` կարդացել ես բարեփոխումների փաթեթը?: Տղերք, ես այնքան պարապ չեմ, որ կարդամ այն, ինչի նախորդին որևէ մեկը շան տեղ չի դրել: Ու ես այնքան միամիտ չեմ, որ հավատամ այն բանին` որ ինձ հարազատ շատ ընտանիքների երկրից ոչ պաշտոնական արտաքսման պատճառ դարձածները ցանկանում են մի բան անել, որը իմ հատվածի ժողովրդի համար դրական ազդեցություն պիտի ունենա:Չէ տղերք, ես ձեզնից ավելի շուտ եմ սթափվել, ու երբեք չեմ մասնակցի էն գործընթացին, որի ընթացքն ու վերջաբանը ակնհայտ է: