Մարդ դառնալու տառապալից ճանապարհը քչերն են անցնում

Ռոբերտ Մելքոնյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Անհատականություն չունեցող մարդկանց շրջապատում` մարդկանց, ովքեր զերծ են ուժեղ հոգեկերտվածքից, կամային հատկություններից, չունեն ընդգծված ճակատագիր, կյանքի ճշմարիտ անցած ուղի, վաստակ և ապրում են անասնական բնազդով, հոտային կյանքով, նախրի նման, նրանց հեշտ է իշխել, ղեկավարել, կառավարել ու քշել ուր ուզես, ինչպես ուզես…Ճիպոտով, թե դեմից խոտի տրցակ կամ շաքարի կտոր պահելով` կերցնելով կամ նույնիսկ ուղղակի ցուցադրելով…

Իհարկե′, գոյություն ունի դեպի ճշմարտություն, արդարություն, ազնվություն, հանդուրժողականություն, քաջագործություն, պայքար տանող ճանապարհ, սակայն որով առաջ ընթանալով թեկուզ աննշան, վարանոտ, զգուշավոր, վախվորած քայլելով` դրա համար վճարում ես, վճարում ես ծանր տառապանքով, հաճախ արհամարված, անտեսված, հալածանքներով և զրկանքներով:
Մարդացման տառապալից ճանապարհին` այդ նեղ, դժվար, քարքարոտ, փշոտ ու տատասկով պատված ճանապարհին, այնուամենայնիվ հոգու խորքում երկնչում ես, հստակորեն զգում, որ դա տանելու է ավելի մեծ տանջանքների, տառապանքների, ավելի մեծ զրկանքների…Այն քեզ դնելու է օրենքից դուրս, տարատեսակ պատիժների, պարսավանքի ու դատապարտման…

Այդ է պատճառը, որ այդ ճանապարհով քչերն են անցնում…Շատ քչերը, հաճախ միայն նվիրյալները…Բայց ում հաջողվում է հաղթահարել այն, դառնում են հերոս, ճանաչված, անմահացած, հասկացված, գնահատված:
Այդ ճանապարհով են քայլել գրեթե բոլոր մեծ մարդիկ, գործիչներ, առաջնորդներ`գիտակցաբար, թե անգիտակցաբար, ով ինչպես կարողացել է, ինչպես ստացվել է…

Բայց քայլել են, քայլել են ու հասել ճանաչման, գնահատման, հաղթանակի և իշխանության…Արհամարհելով կաշկանդվածությունը, վախը, քաղքենիական պայմանականությունները, սպառնալիքները, <<բարեկամական, բարի>> հորդորները, խորհուրդները…Անտեսելով նախրի, հոտի անասնական հնազանդությունն ու պահանջները, կտրվելով նրանցից` տառապելով, տանջվելով, պայքարելով, սակայն հենց նրանց` այդ մեծամասնության համար…