Հանրահայտ բժիշկ Կոմարովսկին պատմել է, թե ինչպես փոքր երեխայի մեջ տեսնել աուտիզմը

Աուտիզմը գլխուղեղի զարգացման խանգարման հետևանքով առաջացած խաթարում է: Աուտիկները դժվար են համագործակցում սոցիումի ու մտերիմ մարդկանց հետ: Նրանց համար ավելի դժվար է ռեալիզացվել կամ սոցիալիզացվել, քան առողջ մարդկանց համար: Եվ պատճառը նրանց հոգեկան գործունեության առանձնահատկությունների մեջ է:

Աուտիկները հստակ գծագրված ու խիստ սահմանափակ հետաքրքրությունների, ինչպես նաև գործողությունների շրջանակ ունեն: Աուտիզմի նշանները սկսում են ի հայտ գալ արդեն վաղ մանկական շրջանում:

Ինչպես դրանք ճանաչել, և որոնք են դրանք: Այդ մասին պատմել է բժիշկ Եվգենի Կոմարովսկին: Նա սկսել է՝ որպես հասարակ մանկաբույժ, ապա դարձել բարձրակարգ բժիշկ, բացել սեփական կլինիկան, սկսել ակտիվորեն հանդես գալ հեռուստատեսությամբ՝ վարելով սեփական հաղորդումը:

Նրան գնահատում են երեխաների դաստիարակության ու բուժման վերաբերյալ օգտակար խորհուրդների համար:

Ցավոք, դեռևս անհայտ են աուտիզմը լիարժեք բուժելու դեպքերը, սակայն հայտնի է, որ վաղ ճանաչողական միջամտության դեպքում երեխային կարելի է օգնել ձեռք բերել ինքն իրեն օգնելու և սոցիալական փոխգործակցության որոշ հմտություններ:

Մանկական աուտիզմ:

Բժիշկն առանձնացնում է մանկական աուտիզմի հետևյալ նշանները՝

փոփոխություններին հարմարվելու ցանկության կամ կարողության բացակայությունը:վտանգավոր իրավիճակները չհասկանալըառարկաների նկատմամբ տարօրինակ վերաբերմունքը

հիպերակտիվությունը կամ պասիվությունըխոսքի բացակայությունը կամ դրա թույլ զարգացած լինելըառանց պատճառի ծիծաղը կամ լացըօտար ձայների նկատմամբ գերզգայունությունը կամ թույլ զգայունությունըխաղալիքների՝ ոչ ըստ իրենց նշանակության օգտագործելըայլ մարդկանց հետ լեզու գտնելու անկարողությունը:

«Այս նշանները ակտուալ են 2 տարեկանից մեծ երեխաների համար: Սակայն, եթե անգամ ձեր երեխան 2 տարեկան չկա, և ձեզ նրա զարգացման մեջ ինչ-որ բան է անհանգստացնում, դիմեք բժշկի»,- ասում է Կոմարովսկին:

Աուտիկ երեխային պետք է և կարելի է օգնություն ցուցաբերել: Թե ինչպես դա անել, կարող է ասել միայն բժիշկը հետազոտությունից հետո, քանի որ այստեղ անհրաժեշտ է անհատական մոտեցում: Բայց բուժման նպատակն ընդհանուր է բոլորի համար և կայանում է ընտանիքում լարվածության թոթափման մեջ, ուր ապրում է տվյալ հիվանդ երեխան, ինչպես նաև՝ աուտիկի ֆունկցիոնալ անկախության և կյանքի որակի բարձրացման մեջ:

Շատ քիչ դեպքերում մանկական տարիքում տեղի է ունենում ռեմիսիա, որը հանգեցնում է աուտիկ սպեկտորի խաթարումների վերաբերյալ ախտորոշման չեղարկմանը: Այդ պատճառով էլ այդքան կարևոր է բուժել ու աջակցել հիվանդ երեխային: