Ինչպես ստացվեց, որ ծննդատնից դուրս եկան մեկ երեխայով, բայց տուն մտան երկուսի հետ. Ընդամենը օգնության մեկ ձեռք և… այս պատմությունը հուզել է բոլորին

Երազում լսեցի, ինչպես են բերում մեկ այլ ծննդկանի: Մտքումս ուրախացա, փաստորեն կլինի մեկը, ով ևս կհայտնվի իմ սենյակում և ես մենակ չեմ լինի:

Աղջկա անունը Մարինա է, ծնվել էր նրա առաջնեկը՝ աղջիկ: Առավոտյան որպես փորձառու մայրիկ դժվար չէր շուտ արթնանալ և լոգանք ընդունել:

Մարինային արթնացրել բուժքույրը,խնդրեց պատրաստվել կերակրման: Անցավ մի քանի ժամ մենք ծանոթացանք, զրույց ունեցանք: Հիվանդանոցում չորսօրյա օրերը շատ ուրախ էին անցնում:

Հիվանդանոցից դուրսգրման օրը Մարինան անընդհատ նայում էր իր փոքրիկ աղջկան և արցունքները գլորվում էին այտերի վրայից: Հեռախոսը անընդհատ նրա ձեռքին էր,և ինչ-որ մեկի հետ երկար ժամանակով նամակագրվում էր:

-Մարին, ինչ-որ բան այն չէ քեզ հետ,-չդիմանալով հետաքրքրությանը հարցրեցի,-նայելով նրա արցունքից կարմարծ աչքերին:

-Չեմ կարող խոսել,-լացակումած աչքերով գլուխը թաքցրեց վերմակի տակ:

Մարինան ուներ պատճառներ իրենց այդպես դրսևորելու: Նա չէր ուզում հիվանդանոցից դուրս գրվել: Նա անընդհատ մտածում էր՝ երեխային թողնել հիվանդանոցում, թե իր հետ տաներ:

Այպիսով, հղիության յոթերորդ ամսում Մարինան բաժանվել էր ընկերոջից, նրանք ամուսնացած չեն եղել:

Նա ծնողներից ոչ մի օգնություն չէր սպասում, աղջիկը շատ վատ ընտանիքից էր: Նա ծննդատնից տեղ չուներ գնալու: Մարինա, կուզես ես քեզ օգնել,-զգուշորեն խոսում եմ նրա հետ:

Ես նրան առաջարկեցի որոշ ժամանակ մեր տանն ապրել , մինչև կարողա ոտքի կանգնել:

Այդ ժամանակ չգիտեի, թե ամուսնուս ինչպես պետք է ասեմ, որ ծննդատնից երկու ծննդկան ես տուն տանելու:

Ինձ հաջողվեց ամուսնուս բացադրել իրավիճակը և որոշեցինք, որ եթե անհչաժեշտություն լինի անգամ կարող են նարնց ուղարկել իմ տատիկի տուն, ով ապրում է միայնակ:

Դուրսգրման օրը մենք միասին դուրս եկանք հիվանդանոցից, Մարինան չէր պատկերացնում, որ իր աղջկան կարող են այպիսի ուրախությամբ և ջերմությամբ ուղեկցել տուն:

Այսօր մեր երեխաներն արդեն մեկ տարի 9 ամսական են: Մարինայի և նրա աղջկա հետ մենք ապրեցինք 5 ամիս, որից հետո նա ամուսնացավ իմ հարազատ եղբոր հետ, ինչի համար ես շատ ուրախ եմ:

Երկրորդ երեխայի ծնունդի ժամանակ նա շատ հանգիստ է, քանի որ գիտի ծննդատնից ուր պետք է վերադառնա: Անգամ մեկ վայրկյան չեմ փոշմանել իմ արած քալից:

Երջանկության համար երբեմն հարկավոր է ընդամեկը օգնության ձեռք մեկնել ուրիշ ոչինչ: